Ons nieuwe huis Ons nieuwe huis begint al aardig ons "thuis" te worden. Aan ruimte ontbreekt het niet. De voor ons belangrijkste kamers zijn ingericht. D.w.z. studeerkamer van Hans, werkkamer van Eefke en slaapkamers. De woon- en eetkamer zijn nu nog aan de beurt. Het is moeilijk om hier en iets moois en betaalbaars voor te vinden. En ach, het zitten op de grond, en straks weer gezellig onder de kotatsu, heeft toch ook zijn charme... Daarbij hebben Hans en ik toch wel wat last van ambivalente gevoelens; het hebben van veel spullen kan toch ook een hele zorg worden. Hoe meer we hier in Tokyo om ons heen verzamelen hoe moeilijker het is om weer je spulletjes bijeen te pakken weg te gaan. Onzin natuurlijk, pure gevoelskwestie, maar toch ... Danemans En hoe gaat het met Danemans ? We hebben Daan een eigen slaapkamer gegeven. In Hollands rood-wit-blauw tussen de koeien slaapt Daan er heerlijk ! En de hele nacht achter elkaar door. Maar we missen ons ventje wel, dus s'ochtends halen we Daan snel bij ons in bed en worden we gedrieen echt wakker. Twee en een halve dag gaat Daan naar Mikuri, de oppas bij ons in de straat. Wanneer we nu met Daan in de buurt rondlopen, zijn er altijd wel kinderen die Daan kennen van Mikuri. De begroeting die daarop volgt is altijd heel enthousiast, eenzijdig dat wel. Met zijn eerste twee tandjes is het eten nog gemakkelijker geworden. Zelfs de rijst, waar hij een paar weken geleden nog niets van moest hebben, vindt hij nu lekker. En de kaas uit Holland moeten we tegenwoordig met zijn drieen delen. Daan begint al gezellig mee te kletsen, er is geen touw aan vast te knopen maar het klinkt heel leuk. Het Bor de Wolf-achtige is er nu wel af. We zijn deze week een stuk mobieler geworden. Mijn stoere sportfiets is omgebouwd tot babytransportmiddel; zitje voorop en en de buggy achterop. Maar nu kunnen Daan en ik er weer samen op uit, zonder altijd de trein of metro te moeten nemen, want dat is ook een hele onderneming, altijd en overal die trappen op de stations. We zullen vast heel wat af fietsen. Hans is, na de hete zomer in Tokyo, nog elke dag blij met de verkoeling ! De herfst is fijn, bomen kleuren ook hier prachtig en de temperatuur loopt elke dag op tot zo'n 23 graden. De School Twee dagen in de week geef ik thuis priveles aan Nederlandse kinderen met leerproblemen. Het is best een zware taak, de kinderen hebben veel begeleiding nodig en vragen alle aandacht. Positief is de vooruitgang bij de kinderen. Natuurlijk vind ik het ook heel leuk om met mijn vak bezig naast het moederen. Een prima combinatie dus. Een middag in de week werk ik op de Internationale school in Yokohama. Daar begeleid ik twee middelbare scholieren. Helaas gaan al mijn leerlingen op korte termijn weer terug naar Nederland. Ik zal weer moeten uitkijken naar iets nieuws. Ik heb na de geboorte van Daan niet meer serieus gewerkt aan mijn Japans. Ik mis de discipline (nog) om zelf te gaan studeren. We zijn nu een Japanse leraar/lerares aan het uitzoeken die zowel Hans als mij in het weekend thuis les kan komen geven. En ik hoop eigenlijk ook nog een keer in de week naar school te kunnen gaan. ==================== Eindelijk Na bijna 2 jaar in Japan eindelijk het voornemen een nieuwsbrief te schrijven in praktijk gebracht. Of het werkelijk een regelmatig schrijven wordt is uiteraard geheel afhankelijk van de response die we krijgen (hint). De afgelopen twee jaar (vanaf januari 1994) waren hectisch. We wonen op ons vierde adres sinds we aankwamen, Daan is geboren (31 maart 1995), ik ben zes keer heen en weer geweest naar Nederland, vier keer naar Zuid-Korea, twee keer naar Amerika, en een keer naar Australie. En dan nog een keer of tien binnen Japan naar Osaka (600km van Tokyo). Gelukkig waren er ook nog wat plezierreisjes samen met Eefke. Twee keer naar Hawaii, naar Zuid-Korea en Nederland&Belgie&Frankrijk.. Eefke is ondertussen haar school aan huis begonnen, en haalt om acht uur 's ochtends haar eerste leerling van het station. Een heus klaslokaal in ons huis is ondertussen erkend door de Nederlandse overheid als 'school in het buitenland'. Na twee jaar hebben we komende december voor het eerst samen een lange vakantie. Twee weken naar Australie. Kerst en Oud-Nieuw op het strand ! Een van de dingen die nog niet erg is gelukt de afgelopen 2 jaar is het opbouwen van een vaste kring vrienden/kennissen. Met 4 verhuizingen, een hectisch leven en de taalbarriere misschien niet zo verwonderlijk, maar wel iets waar we aan gaan werken nu we eindelijk een vaste woon-en-verblijfplaats hebben, en de beheersing van de Japanse taal wat beter wordt . Oktober Om een beetje idee te geven van ons leven hier, een korte beschrijving van de afgelopen maand. Begin oktober een lange dag op reis naar een Honda fabriek waar ze geinteresseerd zijn in een van onze produkten. Half-zes op 's ochtends, half-zeven in de trein naar Yokohama, vandaar de bullet-train (al sinds de Olympische spelen in Tokyo van 1964 raast die met zo'n 200 kilometer per uur door Japan) naar Nagoya en dan nog een uur naar Yoka-ichi. Daar van 1 tot 3 uur een presentatie en demonstratie gegeven, en toen weer naar huis. Half elf 's avonds thuis. Gelukking waren alle andere afspraken die week in Tokyo. Ik ken ondertussen alle grote namen wel, Honda, Nissan, Mitsubishi, Pioneer, Sharp, Matsushita, Sony , etc. ik kom er geregeld. Ook nog een afspraak met een Fin, uit Helsinki, die in Japan zaken wou beginnen. Het ziet er naar uit dat we wel samen wat kunnen doen, heb een afspraak gemaakt on eind oktober hem en 4 collega's in Duitsland te ontmoeten voor verdere afspraken. Eefke en Daan weinig gezien deze week, maar gelukkig een weekend van 4 dagen ! (10 Oktober, dit jaar een dinsdag, is de 'dag van de sport'). de maandag ook vrijgenomen dus een lang weekend. Veel uitgeslapen, gewandeld en gewinkeld met Daan en Eefke. Voor het eerste met Daan op de fiets. Daan in een soort rugzak op mijn rug, z'n hoofd stoer over m'n schouder zodat hij kon meekijken. We zijn naar het Komazawa-park gegaan, zo'n 15 minuten fietsen van huis. Op de terugweg een mooie lijsten winkel gevonden, waar Eefke de volgende dag 3 lijsten voor posters heeft gekocht. Daarna een week hard werken, elke dag laat thuis. John en Aletta uit Hoorn waren op bezoek, dus de meeste avonden gezellig uit eten met z'n vijven. In het weekend voor het eerst bananen-brood gebakken. Wist niet dat dat zo makkelijk was. Een meegenomen voor mijn Japanse-taal lerares op zondag morgen. De week daarop druk met twee bezoekers uit Nederland. Zij moesten uitzoeken hoe onze producten aangepast moeten worden voor de Japanse markt. We hebben ze overal mee naar toegsleept. Klanten, andere software leveranciers. Weer een lekker weekend, genoten van alle drop, koffie, Wieger ketellapper en Nederlandse zoetigheid die mijn collega's en John en Alleta uit Nederland hadden meegenomen. De volgende week 2 dagen gewerkt en toen in het vliegtuig naar Munchen, Een internationale gebruikers-conferentie, waar zo'n 400 gebruikers van onze produkten bij elkaar kwamen. Ook 9 Japanners dus naast alle vergaderingen, presentaties ed die ik moest bijwonen, had ik, samen met een Japanese collega, de taak 9 Japanners te reisleiden. Aangezien mijn kennis van Munchen uit niet meer bestond dan het eerste reisgidsje dat ik op het vliegveld tegenkwam, was het programma vrij standaard: Het BMW museum, een groot paleis&museum. Verder vermaak was opgenomen in het standaard programma van de conferentie: met 400 mensen in een bier-keller, veel bier en bratwursten, opgeluisterd door een harmonie orkest en later 4 jodeldames. Niet helemaal mijn idee van een gezellig avondje uit, maar mijn Japanse gasten vonden al deze Europese cultuur 'very interesting'. Na de conferentie nog een speciale dag voor de Japanners georganiseerd. Een ontbijt met mijn hoogste bazen en daarna op bezoek bij Siemens in Munchen, om te kijken hoe die onze produkten toepassen. Gelukkig een goede Duits - Japanse tolk gevonden. 's Avonds door naar Amsterdam met nog 3 Japanners om daar de laatste twee dagen van de week te werken. Toen de laatste Japanners eindelijk weg waren, vrijdag avond, snel naar Hoorn. Vier dagen vrij !. Lekker geluierd, familie en vrienden bezocht en de boodschappen lijst voor Tokyo (Nederlandse boeken, DE-koffie, hema-tandpasta, kaas etc.) afgewerkt. Met het mooie weer was het heerlijk om aan de Hoornse haven te zitten, maar de heimwee naar Eefke en Daan won het toch dus dinsdag avond terug naar Tokyo. Met totaal zo'n 50 kilo kleren, boeken en proviand aangekomen op Narita, het internationale vliegveld van Tokyo. Hiervandaan is het nog meer dan 2 uur treinen om thuis te komen. Gelukkig kan je vanaf Narita voor ca fl.20,- al je bagage naar huis laten sturen. De volgende dag wordt het dan keurig bezorgd. Pas om zes uur 's avonds thuis, Eefke was er nog niet, dus Daan bij de creche gehaald en meteen samen in bad. Eefke kwam vlug daarna dus met ze'n drieen een gezellig avond. Volgende dag weer naar kantoor bah. Gelukkig maar een dag, want opnieuw.. een lang weekend. Vrijdag 3 november was 'Cultuur-dag' en dus een nationale vrije dag. Pas om 2 uur 's middags wakker geworden, dus alle cultuur gemist,maar de volgende dag erop uit, naar 'electronic town' Akihabara, waar straten lang electronica winkels zijn. Hier een multi-systeem TV met ingebouwde video gekocht zodat we voortaan ook videobanden uit Nederland kunnen bekijken. (Japan heeft net als Amerika het NTSC TV-systeem. Dit betekent dat je met een normale video of TV geen Nederlandse banden kunt bekijken). Daarna begonnen aan onze eerste nieuwsbrief, die ondanks het mooie weer op Zaterdag en Zondag toch is afgekomen. Sinterklaas nu ook in Japan Opeens kreeg ik een idee. Voor mijn leerlingen aan huis zou het wel heel leuk zijn om iets aan Sinterklaas te doen. Een telefoontje naar Nederland en nog diezelfde week had ik Sint, Pieten en de pepernoten in huis. In de gang heb ik een oer-Hollands Sinterklaas-tafereeltje gemaakt. Heel knus, al zeg ik het zelf. De Japanners die bij ons thuis komen snappen er niets van. Een winterwortel in een klomp ? De leerlingen, want daar was het om begonnen , vinden het wel leuk maar hebben meer belangstelling voor de pepernoten. Ongeluk met fiets Een avondje alleen op pad. Vergaderen over het Nederlands onderwijs in Japan. Enfin, een hoop gepraat en natuurlijk te laat afgelopen. In de stromende regen klom ik weer op de fiets voor de tocht terug. Ging wel lekker snel, direct hellinkje af, lekker vaartje, maar bij de allereerste kruising had ik al een knul in mijn voorwiel. Na een flinke knal lagen we allebei op het natte wegdek in de nog steeds stromende regen. Een hele tijd staan sleutelen om mijn fiets weer in orde te maken , gelukkig met de hulp van de overigens aardige knul. Pas de volgende morgen bemerkte ik mijn pijnlijke ribben... Sayonara- party Ofwel afscheidsfeestje, niet van of voor ons, wel voor een flink aantal buitenlanders die Japan weer gaan verlaten Om niet alle spullen mee te hoeven nemen worden er Sayonara-sales georganiseerd. Dit keer hadden we een hele goede : Eettafel met stoelen, rode fauteuil (vechten wie er in mag zitten) kleine tafeltjes en een pracht fiets. Helemaal enthousiast over het woongenot ook maar direct een grote kast, wandmeubel klinkt zo eng, gekocht. Wanneer wij Japan gaan verlaten zal onze Sayonara-party ook vast de moeite waard zijn. Uitnodigingen zullen we tijdig versturen ! Verjaardag 8 November m'n verjaardag in Tokyo. Eefke had het huis versierd, balonnen, slingers en feestontbijt. Mooie kadoos: een tandenborstel met 'waterpik'. Een waterspuit waarmee je het vuil tussen je tanden moet wegspuiten. Twee weken lang bloedend tandvlees, maar nu voldoende gehard om hem op de hoogste stand te zetten. Verder een dik Nederlands boek wat een heel weekend heeft gekost. 's Avonds naar een luxe restaurant waar een speciaal verjaardags menu werd gekookt dat onder "happy birthday for you" werd opgediend. Japans Sinds 11 November een lerares Japanse taal, die bij ons aan huis komt. Heeft 20 jaar in Zweden gewoond en is gek op Nederlandse koffie. Eerst Eefke 1 1/2 uur, dan samen lunchen en dan ik 1 1/2 uur. Het is vreselijk om te bemerken hoeveel ik (Eefke) van de Japanse taal heb onthouden. In de ruim acht maanden van niet-studeren is er weinig meer over van mijn Japanse vaardigheden. Dat viel zwaar tegen. Gelukkig merk ik nu na drie lessen en weer heel wat studie uurtjes dat de kennis nog niet zo erg diep was weggezakt. Naast conversatie wil ik ook graag wat kunnen lezen en schrijven in het Japans. Vooral het schrijven van de Japanse karakters vind ik leuk. Er staat al een prachtig kalligrafie setje klaar, wie weet neem ik daar ook nog eens les in. Danemans En hoe gaat het met Danemans ? Heel erg goed. Vandaag gewogen in een warenhuis. In de babyverzorgingskamer stond een weegschaal, dus Daan in het mandje en... 9 kilo. Het is hem aan te zien. Hij heeft een behoorlijke kabouter-buik, en een grote onderkin. Maar het kan Daan niet schelen ( nog niet ).Het is prachtig wanneer hij de slappe lach heeft, kan echt schaterlachen. Hij kan nu goed zitten en staat ook al heel stevig. Daantje "praat" ook honderd-uit, een gezellige klets, er is alleen nog geen touw aan vast te knopen. Het terugzwaaien lijkt nu te gaan lukken. Of willen wij dat als trotse ouders graag zien in de nog ongecontroleerde bewegingen Nieuwjaars-kaarten Het seizoen van de Nieuwjaarskaarten is deze week begonnen. Zoals zoveel Japanse gebruiken geen eenvoudige taak. Families waarbij het afgelopen jaar een sterfgeval is geweest, sturen geen nieuwjaarskaart, dat zou te frivool zijn. Echter om toch aan de sociale verplichtingen te voldoen sturen ze kaarten met excuses dat ze geen nieuwjaarskaarten kunnen sturen. Sumo In November was er ook weer een groot Sumo worstel kampioenschap. Eefke en ik zijn groot fan, vooral van de broertjes Takanohana en Wakanohana. Daan wordt zeker ook fan, want elke dag bij de beste partijen tussen vijf en zes uur zitten Daan en Eefke voor de buis met de avondhap. Ik zie meestal pas de samenvatting om elf uur. Dit toernooi leek saai te worden, Een van de top worstelaars, Akebono, 210 cm lang en 220 kilo zwaar viel halverwege uit. Gelukkig bleken de broertjes Takanohana en Wakanohana het beide goed te doen zodat ze elkaar uiteindelijk in de finale troffen. Waka won uiteindelijk de broederstrijd. Gelukkig is Taka onlangs met een JAL stewardess getrouwd, dus hij zal thuis wel troost gevonden hebben. Gerry Gerry (ook bekend als oma Brouwer) is alweer een week in Tokyo. Dinsdagmorgen ben ik met Daan naar Yokohama gegaan om haar uit de Narita Express te plukken. Stralend stond Ger al op het perron met de camera in de hand ; Eerst op de foto (zie hiernaast) en dan kunnen we elkaar begroeten. Gerry leek wel een Sinterklaas. Haar koffer vol cadeautjes, chocoladeletters, pepernoten, speculaas en pakjes. Heerlijk allemaal. Nog steeds komen er lekkernijen tevoorschijn. Voor Daan had Gerry maar liefst drie stelletjes nieuwe kleren uigezocht en meegenomen. Zo kunnen we er weer even tegen. Werk Excuses aanbieden wordt een belangrijk deel van m'n werk. Enkele nieuwe producten zijn vetraagd, waar onze klanten niet blij mee zijn. Moet nu regelmatig naar klanten, diep buigen, serieus kijken, mijn welgemeende excuses aanbieden en verzekeren dat het nooit meer zal gebeuren. "Het hoofd buigen kost niets" zeggen ze hier en zo is het. Als klanten er blij mee zijn waarom dan niet. Korea Officieel is sinds een jaar ook Zuid-Korea deel van mijn werkterrein. Er gebeurde nooit veel, maar begin November dreigde onze Koreaanse distributeur onverwact een order van een half millioen binnen te halen. Om het succes te vieren moest ik natuurlijk wel twee nachten tot vijf uur 's ochtends de verkopers in de Koreaanse versie van Karaoke-bars trakteren. Ik heb mijn gezondheid weer eens in de waagschaal gezet voor m'n werk. Zuid Korea wordt eindelijk een volwassen land. Toen ik er vorig jaar was stonden de kranten vol van een dreigende nucleaire oorlog met Noord Korea. Deze keer waren het slechts frauderende politici. Ex-president Roh heeft minimaal 500 millioen dollar aan smeergeld ontvangen in 5 jaar tijd. Toen ik mijn Koreaanse klanten vroeg of dit niet schandelijk was, keken ze me vragend aan. Bleek dat hun bedrijf de grootste donateur was geweest. Ik werd al snel verder ingewijd toen bleek dat wij 5% van het half-millioen gulden contract, dus zo'n 25 duizend gulden, nooit zullen ontvangen. "Nee nee, dat moeten wij gebruiken voor opleidingen' werd mij verteld.Of ik daar ook een bon van kon krijgen, 'Nee nee, dat moet allemaal in cash, geen bonnetjes'. President Roh is dus niet in moeilijkheden gekomen vanwege zijn corruptie, maar slechts vanwege het feit dat hij zijn zakken op zo'n grote schaal vulde dat er niet genoeg overbleef voor zijn companen. Elk volk krijgt de president dat het verdient. Verwarming Ons huis heeft een merkwaardig verwarmingssysteem. s'Zomers kan het dienst doen als airconditioner en s'winters als verwarming. Nu blaast het dus de warme lucht met een hoop herrie de kamers in. De lucht komt door de airco roosters in het plafond de kamers in en zorgt voor een onaangename luchtverplaatsing. Zeg maar flinke bries, alles waait dan heen en weer, gordijnen en kranten die meewaaien, deuren die dichtslaan. Alleen thuis zorgt dat voor spookachtige toestanden. Gelukkig staat de kotatsu er ook nog en is het heel behaaglijk daar s'avonds een uurtje onder te kruipen. Literatuur Er zijn de laatste tijd weer heel wat nieuwe Nederlandse boeken bij ons in huis gekomen. Elke week ontvangen we de weekeditie van het Handelsblad. Dit is een speciale editie voor Nederlanders woonachtig in het buitenland. Op deze manier blijven we op de hoogte van het nieuws in Nederland. Sinds kort heeft deze krant ook een pagina waarin nieuwe boeken, zowel kinder als volwassenen literatuur aandacht krijgt. Zo kunnen wij vanuit hier een keus maken en heerlijk blijven lezen. Indische duinen, Tweeling, Paula, De vriendschap alles staat hier op de plank. Mochten we er hier geen tijd voor kunnen vinden gaan ze gewoon mee in de koffer naar Australie. Kerstgroeten Wij wensen je een gezellig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. In het nieuwe jaar is er weer een nieuwsbrief, dus blijf schrijven ! Veel groeten van Eefke, Hans en Daan.! |