Kerst '95 op het strand

Oh wat was dat heerlijk ! Een lange vacantie in de winter op het strand. Allereerst een nachtje in Sydney. Heel raar zittend op terras in korte broek, en de kerstmannen zoals wij die kennen komen langs, compleet met bontmuts en sneeuwlaarzen. Deze mannen zorgen voor nog een beetje kerstsfeer. Dag twee zijn we naar, tjonge wat is Australie groot, Byron Bay gereden. In Byron Bay mochten we logeren op een macademia-notenplantage. Een luxe villa en 20 minuten van het strand. Het strand was schoon, breed, en heel stil. Hier heeft Daan voor de allereerste keer in de zee gezwommen. De kinderen op het strand droegen allemaal een badpak met mouwen en pijpen, om zich te beschermen tegen de zon. Daan moest het doen met een zonnehoedje, shirt, zonnebril en factor 15. De laatste paar dagen brachten weer in Sydney door. Het regende veel maar een met een museumbezoek en wat gewinkel ging de tijd ook weer veel te snel. Maar een goed begin van '96 was het zeker ! 

Heen en weer

W e hebben alweer heel wat afgereist de laatste maand: Hans ging eerst naar Detroit, daarna gingen Daan en ik naar Nederland. In diezelfde tijd vloog Hans nog even naar Hongkong en Seoul. Nu zijn we even samen thuis maar de tickets voor Amsterdam (Hans) en Florida (Hans, Eefke en Daan ?) liggen alweer klaar. Het leven blijft zo wel spannend.

Dane-mans

En hoe gaat het met Danemans ?

Het gaat nog steeds heel erg goed met het kleine ventje. Daan heeft het de hele dag vreselijk druk. Steeds maar weer op onderzoek uit, prachtig om te aanschouwen. Hij staat nog steeds in de box of loopt de hele box in de rondte. Kruipen gaat nu alleen nog maar vooruit en ook razendsnel. Het lopen achter zijn blokkenkar gaat ook in een vliegende vaart. Laat Daan maar schuiven. Het eerste woord wat Daan kan zeggen is: Wat zegt een koe ? BOE. 

Daan eet nu alles wat we voor hem neer zetten en met smaak. Hij zet zijn zes tanden overal in en stopt al heel wijs zijn vork zelf in zijn mond. We zijn heel streng, nog geen koek, snoep en suiker ! Alleen de lange vingers bij oma Wikje in Leeuwarden , at onze Daan en met nog veel meer smaak. Het vliegen met Daan ging meestal wel goed. Hij paste nog in het bedje van de JAL, benen moest Daan dan wel een beetje intrekken. Jammer dat Daan zijn airmiles nog niet kan sparen. Een gratis ticket had er dan vast wel weer ingezeten.

Daan heeft ook een tijdje zijn tanden in de box gezet. Met zijn tanden knarste hij dan over de houten rand van de box. De groeven staan erin. Ik dacht aan mijn eigen gebit; de ellende met beugel, enz. Poezen geef je een krappaal, konijnen een wortel en Daan ? Gelukkig is Daan er uit zichzelf weer meer gestopt.

Gezocht voor de kamer van Daan : Koeien , De postzegels van een gulden met een koe vinden we ook erg mooi .Sturen dus maar !

Sushi

Alvorens een horeca-gelegenheid in Tokyo te betreden is het aan te bevelen zorgvuldig naar de prijzen te informeren. Koffie met gebak kan zo 50,- gulden kosten. Restaurants die dinners serveren van meer dan duizend gulden per persoon worden druk bezocht door het hoger kader van het Japanse bedrijfsleven. Na drie jaar in Japan dacht ik door schade en schande wijs te zijn geworden en te weten waar wel en waar niet naar binnen te gaan. Echter tegen een samenspanning van collega's bleek ik niet opgewassen. Onze groeps-secretaresse, Yamada-san, zou na 1 jaar trouwe dienst vertrekken en het gebruik verplichte mij een afscheids-etenje te organiseren. Iemand suggereerde dat het leuk zou zijn in hotel Okura een Sushi-lunch te gebruiken. De algemene bijval waarmee dit voorstel werd begroet, leek mij wat overdreven, we lunchen ten slotte wel vaker gezamenlijk. Maar een paar minuten later was de reservering gemaakt.

Inderdaad, de Sushi was bijzonder lekker.Met z'n zessen zaten we aan de bar waar tegenovers ons 3 Sushi-meesters heerlijke hapjes maakten. De geheimen van het Sushi maken en de bijzonderheden van de verschillende vissen werden aan ons uitgelegd terwijl een in kimono geklede dame ons van thee voorzag. Ik was tevreden dat we voor deze gelegenheid hadden gekozen. Zelden had ik zo lekker Sushi gegeten in zo een genoegelijke atmosfeer. Een waardig afscheid voor Yamada-san. Nadat de standaard Sushi-lunch was geserveerd, werd gevraagd of we nog speciale wensen hadden. Sushi met kaviaar ? Sushi met speciale zalm uit Alaska ? Alles was mogelijk en iedereen luste nog wel wat. Ik wist niet dat Yamada-san zo veel Sushi hield, sterker nog, ik was verbaasd over de eetlust van iedereen. Het leek wel of ze uitgestorven waren.Gezien de luxe atmosfeer begon ik me wat zorgen te maken over de eindafrekening. Ik stelde me zelf gerust door het feit dat we alleen maar thee dronken. Zonder alcohol kan een etentje toch nooit duur worden ?

We moeten de vis voorraad van het Okura hotel behoorlijk hebben uitgedund toen uiteindelijk iedereen voldaan was. Van alle kanten werd mij verzekerd dat ze nog nooit zo'n gezellige afscheidslunch hadden gehad en Yamada-san vertrouwde mij toe dat Compuware de beste werkgever was die ze ooit had gehad.

Nadat we door de Sushi-meesters en kimono-dames uitdrukkelijk waren bedankt voor onze clandizie, en dat we toch vooral snel weer moesten komen, was het moment der waarheid aangebroken. Iedereen liep vast vooruit naar de lobby van het hotel zodat ik discreet kon betalen. Ik nam me voor me niet te laten kennen. Natuurlijk zou zo een lekkere lunch heel wat kosten, maar zo eenmaal paar jaar moet dat toch kunnen.Gelukkig was ik 's ochtends naar de bank geweest. Met oog op de vakantie had ik ruim cash gehaald dus betalen moest lukken. Na alle nullen op de rekening nog eens zorgvuldig te hebben nageteld, werd mij duidelijk waarom iedereen zou enthousiast was geweest. Voor het zelfde bedrag zou ik met Eefke en Daan naar Hawaii kunnen vliegen en nog een aardig bedrag over hebben om daar te besteden.

Het geld in mijn portefeuille was beslist niet toereikend om de rekening te voldoen.

Om niet tot in de eeuwigheid borden te wassen in de catacomben van het Okura-hotel, moest ik gokken dat mijn creditkaart nog voldoende krediet had. Met pijn in m'n hart zette ik de handtekening en was weer vrij man.

In de lobby aangekomen vroeg Yamada-san me schaapachtig waarom ik zo bleek zag. Ook de anderen waren bijzonder geintereseerd in mijn reactie. Om, ik word al een echte Japanner, geen gezichtverlies te lijden, verzekerde ik iedereen dat het ook mij bijzonder goed had gesmaakt en dat ik blij was dat we voor Yamada-san's afscheids etentje zo'n passende omgeving hadden kunnen vinden.

De rest van de dag kon ik me niet echt concentreren. Visioenen van vakanties en andere zaken waaraan ik me geld liever zou besteden bleven me lastig vallen.

Hong Kong

Ik had mezelf aangewezen om training voor een nieuw produkt te volgen in Hong Kong, in de hoop een beetje bij te komen van de drukte in Tokio.

Al voordat ik in Hong Kong was geland, wist ik dat ik me had vergist. De landing op het Kai Tak vliegveld is berucht. Bij zeewind is de aanvlucht voor de landing tussen de woontorens van Hong Kong door, waarbij een scherpe bocht naar rechts vlak voor de landing ervoor zorgt dat de woontorens en bewoners rakelings worden gemist.

In Hong Kong werkende collega's vertelde mij later dat ze vanuit het vliegtuig kunnen zien of het acht-uur journaal al is begonnen op de televisies in de woontorens.

Ook de drie dagen na de landing bleef ik verbaasd dat er in Hong Kong niet dagelijks vreselijke rampen geschieden. Zoveel mensen, gebouwen en verkeer op weining plaats..

Ik ga beslist vaker naar Hong Kong, als is het maar omdat bij terugkomst Tokyo een oase van rust blijkt te zijn.

Hong Kong 2

De Hong Kong-nezen zijn gewend aan de drukte. De afgelopen 60 jaar vluchtten zo'n 4 millioen Chinezen naar Hong Kong om onplezierige leiders als Chiang Kai-shek en Mao Tse-tung te ontlopen.

Hong Kong heeft een bewonderswaardige inspanning verricht om deze mensen van behuizing, transport, werk en voedsel te voorzien. Wij zouden niet meteen kiezen voor een betonnen doos met een WC en keuken die je deelt met de rest van de verdieping.

Voor veel gevluchte Chinezen, die al blij zijn dat ze het er levend hebben afgebracht, is het beter dan wat ze ooit hadden in hun geboorteland. Zelfs als er elke vijf minuten een Boeing langs je raam scheert.

Internet

Het nieuwe product dat mij in Hong Kong werd onderwezen heeft iets met 'Internet' te maken.

Voor hen die de laatste 3 jaar geen krant hebben gelezen of TV hebben gekeken en wellicht niet weten wat Internet is: Internet is een computernetwerk waar veel mensen gebruik van maken om met behulp van hun computer beschikking te krijgen over informatie. Zoals alle media, en dus niet verschillend van TV, radio, telefoon, drukpers of video, waren er hoge verwachtinging van Internet als medium voor educatie. Echter, de gemiddelde Internet gebruiker blijkt meer behoefte te hebben aan amusement dan onderwijs. Op Internet wemelt het dan ook van de pornografie, babbel-boxen, bingo's en lotto's en al die andere zaken waar we niet buiten schijnen te kunnen.

Kortom, weinig verschil met TV, telefoon etc.

China

Naast de opleiding over dit nieuwe product had ik ook de gelegenheid iets meer over de geschiedenis van Hong Kong te weten te komen. De druk van Engelse zakenlieden, die in Hong Kong de ingang naar China zagen, was de enige reden dat de Engelse regering, die het al druk genoeg had met colonies als India, instemde om Hong Kong rond 1830 te annexeren.

Het fascinerende is dat het Westen, eerst met Engeland voorop, nu met Amerika, al 160 jaar China als de markt van de toekomst ziet.

Na al die jaren is die toekomst nog steeds niet gekomen.

Natuurlijk leeft meer dan twintig procent van de wereldbevolking in China. Natuurlijk is het land in ontwikkeling en wordt het verder opengesteld voor het buitenland.

Maar al 160 jaar blijken Westerse bedrijven te optimistisch in hun plannen en wil de grote doorbraak maar niet komen.

Ik had weleens fantasieen om in een volgende baan proberen verantwoordelijk te worden voor de Chinese markt en een miljard software-paketten te verkopen. Ik denk nu dat ik het toch maar houd bij landen die zch bewezen hebben, zoals Japan en Zuid-Korea.

Verjaardag

Mijn verjaardag is niet in stilte voorbij gegaan. Twee dagen voor de dag kon Hans de spanning niet meer aan en gaf mij een mooi kado uit Korea: Een grote houten schatkist.

Op de verjaardag een echt feestontbijt, met Daan die de armen in de lucht steekt bij "Hoera". We hadden een lunch afspraak op de Amerikaanse Club in Tokyo, met rondleiding. Vooral het buitenzwembad en de bibliotheek lijken ons de moeite van het lid worden wel waard.

In Shibuya hebben we gewinkeld voor een verjaardagskado en een mooie sjaal uitgezocht.

's Avonds aten we in ons favouriete verjaardagsrestaurant in Daikanyama.

Thuisgekomen was er veel post, faxen en een heus koeienpostpakket (van Karinne en Adri). Heerlijk zo'n dagje in de belangstelling. 

Florida

Wegens bewezen diensten nodigde mijn werkgever ons uit voor vier dagen vakantie in Florida. Alhoewel, vakantie... met 400 collega's en partners in een resort hotel, elke ochtend 'business breakfast' en de rest van de dag georganiseerde trips. Na een lange reis, totaal bijna 24 uur, kwamen we aan in Boca Raton, een badplaats in de buurt van Miami en Hollywood.

Aangezien deze reis precies in de Japanse vakantie week viel, en we dus een week echte vakantie opofferden, besloten we alle business ontbijten te boycotten en met een gehuurde auto 4 dagen door Florida te toeren.

Hollywood, West Palm Beach en andere namen die we alleen maar van films kenden bezochten we vol verwachting. Al snel kregen we door dat Florida in de zomer veel lijkt op Zandvoort in de winter. Geen mensen en geen sfeer. Na navraag begrepen wij dat deze oorden vooral worden bewoond door gefortuneerde mensen uit de noordelijke staten die in de winter naar het zuiden vluchten.

In de zomer worden de badplaatsen slechts bewoond door gepensioneerden en de locale middenstand.

In Miami vonden we meer sfeer. Art-deco stijl gebouwen en een Caraibische sfeer.

Het weer was zoals dat hoort in Florida, zonnig, warm maar met een frisse zeewind.

Slechts twee zakelijke verplichting kon ik niet ontsnappen. Het eerste was een rondje golf met mijn Japanse collega's. Na zo'n tien ballen in het water geslagen te hebben en de gazonverzorgers weer voor dagen lang werk te hebben bezorgd werd ik tot mijn vreugde niet uitgenodigd voor verdere golfpartijen.

De andere verplichting was het eindfeest. Een gala diner waarbij onderscheidingen voor de verkoper van het jaar en dergelijke worden uitgedeeld. Veel verbaasde blikken, Waar wij al die dagen geweest waren ? Waarom ze ons niet gezien hadden ? En dat ik zoveel interessante business ontbijten gemist had. Na de nodige verontschuldigingen en uitvluchten het diner (steak natuurlijk) gegeten, een placquette voor verleende diensten in ontvangst genomen en het gala-feest ontvlucht.

Het daarop volgende etmaal brachten we wederom door in vliegtuigen, luchthavens, treinen en taxi om uitgeput thuis te komen.

Fijn hoor, zo'n reisje van de zaak.

Ohshima

Na dus uitgeput in Japan te zijn teruggekomen waren we hard toe aan een echte vakantie. Het volgende weekend de vrijdag vrij genomen en donderdagavond met de nachtboot naar een eiland ten zuiden van Tokio gevaren. Japanners waren verbaasd dat we kaartjes konden kopen voor de boot; we zouden dan immers tussen de Japanners op de grond moeten slapen ! De slaapzaal was een grote zitkuil (schoenen uit !) waar je een plekje moest zoeken, Om ons heen gingen de zakken profiand al spoedig open. Ger had dekens kunnen bemachtigen, en Hans sliep al spoedig. Daan vond het prima, liep heen en weer, en werd aan alle kanten op de foto gezet. Ger en ik dronken er nog een glaasje op. Om vijf uur werden we gewekt door vogelgezang en moesten we van de boot. Een busje bracht ons naar het hotel. Oeps, dat was even slikken, de foto's in de folder waren wel erg anders ! Maar het uitzicht op zee was er en de tatami matten gaven een heerlijke geur af. We hadden de smaak van het vakantievieren goed te pakken. Om negen uur, na een Japans ontbijt (gebakken vis, rauwe eieren en rijst ) zaten we al in de bus op weg naar de vulkaan. Daar een grote wandeling gemaakt terwijl het vulkaanzand ons om de oren vloog. Op de terugweg een havenplaatsje bekeken, en behoorlijk uitgeteld in ons hotel op de tatami liggen uitpuffen. Het diner (heel veel vis, rauwe vis, tempura, stoofpotjes en sake) was heerlijk. Op onze kamer waren de futons al neergelegd en we vielen spoedig op een rij in slaap. In het dorpje waar we logeerden was een prachtige warmwater bron. Het was zonnig, dus allemaal in badgoed en het water in. Heel heet maar na enige tijd was het lekker, erg lekker. Ook Daan genoot van zijn eerste badavontuur buiten zijn eigen bad. Gerry, Daan en ik konden er niet genoeg van krijgen dus zijn we er de volgende dag weer heengegaan. Terug op de boot kroop iedereen weer naar de slaap zitkuil, maar wij bleven op het zonnedek. In ons Gakugei Daigaku aangekomen als afsluiting van dit heerlijke weekendje weg Japans eten (we konden er niet genoeg van krijgen). Dit moeten we veel vaker doen zeiden we tegen elkaar !

Hoe gaat het met Danemans ?

D aan had de saaiste week van zijn leven terwijl wij in Boca Raton verbleven. Oma Ger was naar Tokyo gekomen om op Daan te passen. Elke dag een beetje van het zelfde van de drie R's: rust, reinheid en regelmaat. Hoe Ger het gedaan heeft weten we niet maar Daan kon lopen na de week met oma. Niet meer met zijn armen omhoog maar gewoon zoals ieder ander mens. Bij onze Daan nog even een raar gezicht.

Daan gaat elke ochtend naar Mikuri, een Japans kinderdagverblijf vier huizen verderop in de straat.

Elke dag gaan ze naar het park. Ik krijg Daan altijd weer brandschoon thuis. Hoe dat kan is me een raadsel. Dat lukt mij (nog) niet. Park, bad en schone kleren horen bij mij bij elkaar.

Verder staat kinderkaraoke twee keer per week op het programma. 

Gisteren waren we een dagje vrij. Maar Daan had een echte pechdag. Het begon met een tand door zijn lip, hij sprong alleen maar van een stoel. Daarna struikelde hij,boem; een bloedneus.

Op weg naar het park nog een valpartij ; twee knieen open. En toen Daan na afloop in het bad belandde, viel hij ongelukkig met zijn billen in een zeepdoos. Hehe, vandaag was ik blij toen Daan veilig, zonder nog meer ellende, in zijn bedje lag.

Korea-Japan

Het duurde enige dagen voordat Japan over de schrik heen was dat het samen met Zuid Korea de Wereldkampioenschappen voetbal moet organizeren. De relatie tussen Korea en Japan is oppervlakkig gezien vergelijkbaar met die tussen Nederland en Duitsland. In beide gevallen veroorzaakt door oorlog, bezetting en wreedheden van een groot buurland.

Waar echter Duitsland berouw heeft getoond en vijftig jaar heeft gewerkt aan het opbouwen van nieuwe relaties, daar ontkent Japan nog steeds het probleem. Recentelijk nog beweerde een functionaris van het Japanse minsterie van buitenlandse zaken dat de bezetting van Korea gerechtvaardigd was geweest.

Als de agressor zijn schuld blijft ontkennen, kan van het slachtoffer nauwelijks vergevingsgezindheid worden verwacht. Veel Koreanen vinden dan ook nog steeds dat Amerika best wat meer atoombommen op Japan had kunnen laten vallen.

Het was wellicht niet zo slim van de UEFA om twee aartsvijanden als kandidaten voor de wereldcup aan te wijzen. Er zijn wel oorlogen begonnen met minder aanleiding. Blijkbaar begreep de UEFA dat ook, en heeft door de beslissing van een gezamenlijk gastheerschap voor enige tijd de druk van de ketel gehaald. Ik ben bang dat 6 jaar niet voldoende zal zijn voor de Japanse burocratie om de relatie met Korea werkelijk te verbeteren. Het worden zes lange jaren voor de wederzijdse diplomaten.

Om wat aan de Japans-Koreaanse verbroedering mee te helpen, en onze snel groeiende verkopen in Korea te ondersteunen heeft Compuware besloten dat we in Korea een eigen vestiging moeten openen. Bij de sollicitatie gesprekken nog al wat spraakverwarring over de leeftijden.

Wat blijkt: Koreanen zijn bij geboorte al meteen één jaar oud. Bovendien wordt iedere Koreaan op 1 januari een jaar ouder. Als je dus in december geboren wordt, ben je na één maand, in januari, al 2 jaar oud.

Gelukkig hebben we twee goede kandidaten, leeftijd bij benadering bekend, gevonden, die volgende maand het kantoor kunnen gaan openen.

Voor enkele maanden ga ik twee keer per maand naar Seoul (spreek uit' 'sool') om te helpen het kantoor op te zetten.

Heisei

Een collega uit Nederland vroeg mij onlangs om te verduidelijken hoe het nu precies zit met die Japanse keizers en de Japanse jaartelling. De basis wist ik wel: Elke keer als een nieuwe keizer de troon bestijgt begint een nieuwe periode, en begint de jaartelling opnieuw.

Toen keizer Hirohito stierf in 1989 eindigde zijn periode, die 'Showa" werd genoemd. Zijn zoon werd keizer en hiermee begon een nieuwe periode. Deze periode, die Heisei wordt genoemd is nu acht jaar oud, dus we leven nu in Heisei acht.

Hiermee dacht ik afdoende antwoord te hebben gegeven, maar deze vasthoudende collega gaf niet op en vroeg: Als Showa de periode was van keizer Hirohito, hoe heette dan de periode en keizer voor Hirohito, en hoe heet de huidige keizer, van de Heisei periode ?

Een simpele vraag, dus ik begon bij de Japanse die naast mij op kantoor zit. Zij keek mij verbaasd aan en zei na enig mompelen: 'Wij noemen de keizer nooit bij zijn naam'. Ik dacht toen nog dat ik een slecht geschoolde en/of laagbegaafde collega had aangesproken, maar na zo'n tien collega's te hebben gevraagd was het probleem nog steeds niet opgelost.

Het is inderdaad zo dat Japanners niet weten hoe de keizer heet. Ze gebruiken slechts de naam van de periode. Uiteindelijk leverde een telefoontje naar de 'Keizerlijke huishouding' het antwoord. Zelfs daar moesten ze nog lang nadenken voordat ze zich de naam van Hirohito's vader herinnerden.

Voor de geïnteresseerden:

1912-1926 Taisho periode, Yoshihito

1926-1989 Showa periode, Hirohito

1989 -, Heisei periode, Akihito

Frustraties

Hoewel Japan in menig opzicht een zeer modern land is, zijn er helaas bedrijfstakken waar overheidsbescherming dinosaurussen in stand houdt. De hele financiële sector is hiervan een goed voorbeeld. Flappentappers zijn er wel, maar werken slechts tijdens kantooruren. Voor veel handelingen is contact met het kantoor  personeel onontbeerlijk.

Bij het binnengaan van een bank maakt de ruime zitgelegenheid al duidelijk dat hier voor zelfs de meest simpele handeling een hoop tijd nodig is.

Onlangs probeerde ik wat geld over te schrijven naar Nederland. Het overschrijvingsformulier werd gefaxed naar het kantoor waar ik ooit mijn rekening had geopend voor controle van de handtekening.

Na tien minuten wachten werd ik weer bij het loket geroepen. Helaas bleek er een te groot verschil tussen beide handtekeningen. Mij werd verzocht nogmaal mijn handtekening te zetten. Gelukkig kreeg ik wel een hint: 'zat er niet nog een krulletje aan de laaste haal ?'. Dus opnieuw de handtekening gezet, nu met een wat duidelijkere krul aan de laatste haal.

Na weer tien minuten mocht ik opnieuw verschijnen. 'Uw originele handtekening is strakker dan wat u nu tekent, kunt u het nogmaals doen'.

Na jaren gewenning aan Japanse burocraten ben ik zo mak als een lam geworden dus opnieuw zette ik mijn handtekening, nu wat strakker.

Na tien minuten was er weer bericht uit het andere kantoor. Nog steeds niet voldoende gelijkenis. 'wilt u niet een nieuw formulier invullen, met een verzoek tot wijziging van handtekening ?'. Aangezien ik al tien jaar met succes overal mijn handtekening zet leek mij dat wat overdreven dus ik vertelde de dame achter het loket vriendelijk dat ik wel een andere bank zou vinden die mijn clandizie op prijs zo stellen. Aangezien er, na 2 jaar in Japan, toch een aardig bedrag op de rekening stond, vroeg ze me even te wachten. Haar baas kwam naar het loket en vroeg me wat er aan de hand was. Een oplossing was snel gevonden: Mijn originele handtekening werd gefaxed en mij voorgelegd. Of ik deze zo goed mogelijk wilde natrekken, dan zou alles geregeld worden.

Ik heb wat meer begrip gekregen voor als ons personeel 'even naar de bank gaat' en pas twee uur later weer op kantoor verschijnt. 

Inaka

We hadden in oktober een lang weekend vrij, dus auto gehuurd en volgeladen met al het nodige en onnodige er op uit om het Japanse platteland, het Inaka, te ondekken. Spannend om eens zelf te rijden. Tokio uit komen was wel wat ramperig, want met ons had heel Tokio het idee om er eens op uit te gaan, maar goed wij genoten.

Vroeg in de middag kwamen we in Matsumoto aan. Een oude stad met een mooi kasteel met in de kasteeltuin verschillende Japanse theeceremonieen. Vanuit het kasteel was dat een fraai gezicht; rode parasollen, rood-witte vlaggen en kimono's op het groene gras. 's Avonds op zoek naar de minshuku iets buiten de stad.

Minshuku betekent letterlijk 'volksherberg' en deze worden over het algemeen door een familie beheert. Je logeert als het ware bij de familie thuis en maaltijden worden gezamenlijk gebruikt. Het ontbijt om zeven uur, het diner om zes uur en de deuren gaan 's avonds omstreeks tien uur dicht.

De kamers in een minshuku zijn simpel, met tatami-matten op de grond en als enig meubelstuk een laag tafeltje, kotatsu genaamd. 's Avonds wordt de kotatsu aan de kant gezet en worden matrasjes, futons, neergelegd om op te slapen. De standaard maat voor een kamer is 'zes tatami matten' en een tatami mat meet ongeveer 180 bij 90 centimeter.

Bij de minshuku aangekomen stond de naam van familie "Hansu" al groot aangekondigt buiten op het gastenbord. Het diner werd om zes uur geserveerd in de eetzaal.Veel gasten waren bouwvakkers die in de buurt elektriciteitspalen bouwen en door de week in de minshuku verbleven.

Het Japanse eten was lekker, ook Daan genoot van de misosoep , vis en droge rijst.

Daarna zijn we in de hete ofuro ( bad) geweest ( helaas voor mannen en vrouwen gescheiden). Eerst jezelf goed wassen op een krukje bij een laag kraantje en dan in het hete bad ! Daan vond het prachtig op zijn eigen krukje.De eerste avond moest hij ook per sé in het hete bad, waar je bijkans in wordt gaargekookt. De volgende dagen durfde hij nauwelijks naar het bad te kijken en bleef onder de douche prutsen met de zeep.

In onze kamer lagen de drie futons al klaar, dus vroeg slapen op een rijtje op de grond.

's Ochtends om zeven uur op voor het ontbijt en rond het middaguur weer op weg.

Een prachtige rit door de bergen, ook wel Japanse Alpen genoemd. In deze streek zijn veel heetwater bronnen, waar dorpen met kuuroorden bij zijn gebouwd. Uit de goten langs de weg komt stoom en voor veel hotels staan stenen kommen waarin eieren worden gekookt. Deze in bronwater gekookte eieren schijnen zeer gezond te zijn.

Onze bestemming was Takayama, een historisch stadje waar veel oude monumenten bewaard zijn gebleven. In een folder lazen we dat het 'speelgoed museum' zeer de moeite waard was. Het kaartje klopte niet geheel, dus na een uur dwalen door het oude centrum vonden we eindelijk in de achterkamer van een onooglijk speelgoed winkeltje een bestofte expositie van Japans fröbelwerk. Hongerig geworden gingen we op weg naar de minshuku waar ons diner klaarstond, en vervolgens de ofuro met heet bronwater. Uiteraard in deze herberg ook het nodige gewissel van schoenen uit, slippers aan of weer andere slippers aan (voor toilet of badgebruik). De volgende ochtend weer vroeg naar de stad, een bezoek aan de ochtendmarkt en een wandeling langs de rivier met grote gouden karpers erin en oranje bruggen er over.

Onze volgende bestemming was Magome, een klein dorp aan de voet van een berg. Vanuit Magome loopt een oud pad de berg over naar een ander dorp, Tsumago. Dit pad, Nakasendo genaamd, is deel van de oude weg tussen Kioto en Tokio waarover in de achtiende eeuw grote processies naar Kioto gingen om de keizer eer te betuigen. Tsumago en Magome zijn ontstaan als rustposten langs de nakasendo en bestaan voornamelijk uit minshukus en de wat luxere 'ryokan' hotels. De stadjes en het pad zelf zijn in tweehonderd jaar weinig verandert, ook onze minshuku was in een origineel oud gebouw direct aan de Nakasendo.

In de eetzaal hadden we veel plezier met een Japans jongetje en Daan. De twee knulletjes wisten de hele eetzaal inclusief keukenpersoneel te vermaken.

Ook hier werd het ontbijt vroeg genuttigd, en dat kwam ons goed uit. We wilden vroeg weg om de Nakasendo te bewandelen. Met Daan in de rugzak en stevige wandelschoenen aan begonnen wij de tocht om 8 uur. Het eerste uur was flink afzien, wat een geklim, maar daarna begon de afdaling en konden we genieten van de mooie vergezichten , bergdorpen met houten huizen , rijstvelden (oogsttijd) en blauw-witte yukata's aan de stokken in de wind. Wat een prachtig stukje Japan in 7 kilometer (hemelsbreed).

In Tsumago aangekomen rauwe paarden-sashimi als lunch gegeten en door het oude dorp gelopen. Jammer, wel heel veel toeristen winkels.

Met de bus gingen we terug naar Magome om vandaar met de auto weer naar Tokyo te rijden. 250 kilometer over de tolweg , dat moet te doen zijn in een paar uurtjes dachten we toen nog. Maar dat viel vies tegen. Pas 7 uur (!!!!) later waren we weer thuis.

Ook weer heerlijk. Vooral ons eigen westerse schone toiletje en een koekje bij de thee.

Chabako

Chabako oftewel theedoos, daar ben ik de laatste weken mee aan het knutselen. Tijdens een bezoek viel mijn oog op een mooie simpele houten doos strak bespannen met stof. Bij navraag bleek dat een Chinese theedoos te zijn, die in allerlei maten te koop zijn.

Op de TAC ( onze club) worden er twee keer per jaar cursussen gegeven hoe je de doos kan bespannen. Na een dag cursus heb ik direct acht dozen gekocht die werden thuis bezorgt met daarbij drie grote kakkerlakken, Help, Hans niet thuis en de kakkerlakken wel. Ik wilde me niet laten kennen dus stoer de kakkerlakken het huis uit gewerkt. Toen heb ik heel Tokio meermalen moeten doorreizen op zoek naar de juiste blauw witte Japanse stoffen. Maar gevonden ! Nu staan er overal in ons huis bij gebrek aan meubels ,chabakos om op te zitten, staan , spullen in op te slaan en in te kruipen ( he Daan!).

Hoe gaat het met Danemans ?

Daan is inmiddels al een heel stuk groter geworden. Bovendien zijn er weer enkele mijllpalen bereikt: Kan zelf eten, kan zelf uit een glas drinken, kan zelf de trap op lopen, kan zelf van de glijbaan glijden, kan zelf schommelen en zichzelf prima vermaken met de duploboerderij, blokken, poppen , auto's en leesboeken..

Maar samen spelen met zijn half Japanse half Nederlandse vriendinnetjes vindt Daan ook gezellig. Een keer in de week komen de meisjes met hun moeder bij ons. We drinken dan wat samen en doen spelletjes en "leren" een liedje of versje.

De Japanse invloeden zijn ook al duidelijk te zien bij Daan. Wanneer de telefoon gaat zegt Daan "MOSHI MOSHI" Zo nemen Japanners ook altijd de telefoon op.

En bij het maken van een buiging als bedankje en daarbij "DOMO" zeggen is Daan niet van een echte Japanner te onderscheiden.

Bijna elke dag gaan Daan en ik wel even naar het park. Ook al is het eind oktober het weer is nog prima, de temperaturen zijn rond het middaguur nog altijd boven de twintig graden. In het park zijn altijd veel kinderen met hun moeders te vinden. Iedereen kent Daan, ik ben zo'n oen om al de namen flink te verwarren of te vergeten. Er zijn ook altijd wel wat daklozen rond de zandbak te vinden. Een tandeloos mannetje met pet is wel heel erg weg van Daan en die liefde is wederzijds, samen hebben ze veel lol..

Nederland

Na de zomervakantie dacht ik op korte termijn niet meer naar Nederland terug te gaan. Echter in september was ik al weer terug .

Met 18 Japanners naar Nederland, 3 dagen conferentie in het Krasnapolsky hotel en daarna nog twee dagen vergaderen op het kantoor in Amsterdam. Totaal waren zo'n 600 mensen van over de hele wereld bijeengekomen. Als Amsterdammer werd van mij verwacht dat ik ook als reisgids zou optreden, dus ook een bezoek gebracht aan de binnenstad, Nederlands restaurant d'Vijff Vlieghen en de roze buurt. Verder een bezoek aan de Arena, het nieuwe Ajax stadion.

Kunstmarkt

Na drie jaar Japan vonden we het tijd om eens een echt Japans kunstwerk te kopen. Al maanden keken we uit naar de 'CWAJ Print Show', een expositie van houtsnedes, en andere druktechnieken georganiseerd door en voor de CWAJ die beursen aan kunstenaars geeft. Dit is een van de weinige gelegenheden waar moderne Japanse kunst voor een redelijke prijs te koop is. 

Om ons te verzekeren van ruime keus stonden we de eerste ochtend van de show met de van te voren gekochte katalogus voor de deur. We bleken niet de enige te zijn. Horden Japanners, Amerikanen, Indiers en andere soorten stonden met ons op de stoep.

Ongeveer 300 Japanse 'prints' waren te koop in gelimiteerde oplages. Nadat we alle 300 werken bekeken hadden hadden we er vier gevonden die ons bevielen. We liepen terug om zorgvuldig een keuze te maken tussen de vier overgeblevenen. Bij de eerste teruggekeerd hing er een klein briefje onder: "uitverkocht, geen nabestelling mogelijk" snel liepen we door naar nummer twee, maar ook daar het zelfde briefje. Nummer drie en vier bleken ook al uitverkocht. Bij de aankoop balie zagen we horden, vooral vrouwen, die niet één of twee maar vaak tientallen prints hadden gekocht en met creditkaarten voor duizenden guldens stonden af te rekenen.

We zijn genezen van de illusie dat Kunst iets eerbiedswaardigs is waar liefhebbers ingetogen van genieten. Volgend jaar zullen we ons als echte kunstbeminners zo snel mogelijk door de expositie werken, in een draf naar de aankoop balie, om een kans te maken ooit iets Japans aan de muur te krijgen.

Auto

Voor de meeste Japanners die in Tokio wonen is autobezit een niet te verwezenlijken droom. Niet vanwege de prijs van de auto, die niet zoveel verschilt met prijzen in Nederland, maar vanwege de prijs van een parkeerplaats.

In Tokio kun je slechts een auto kopen als je kunt bewijzen er ook een parkeerplaats voor te hebben. De huur van een parkeerplaats, zelfs in een vrij ruime woonwijk zoals waar wij wonen, kost ongeveer achthonderd gulden per maand. Als je dan toch een auto hebt, is het praktich nut beperkt. Naar het werk per auto is in Tokio praktisch uitgesloten omdat bedrijven geen parkeerplaatsen voor hun personeel hebben. Winkelen met de auto gebeurt ook niet veel. Winkels met parkeergelegenheid zijn schaars en verder is het Japanse gezin zo kleinbehuisd dat ze nooit voor meer dan twee dagen boodschappen kwijt kunnen.

De meeste personenauto's worden dan ook in het weekend gebruikt om er met het gezin op uit te gaan. Tokio is een stad met zo'n 15 millioen mensen en heeft 5 vier-baanssnelwegen die de stad uitgaan. Het woord snelweg is niet zo toepasselijk voor de stukken asfalt waar files van 30 tot 60 kilometer stapvoets de stad in en uit rijden.

Omdat wij graag alle geneugten van het Japanse leven willen meebeleven hebben we besloten ook een auto aan te schaffen. Een parkeerplaats zit standaard bij onze huur in, dus het voornaamste excuus om geen auto te kopen is ons uit handen geslagen. Bij ons op de hoek is een Nissan tweedehands auto garage en de heer Morita van deze garage belt ons vrijwel elke week met nieuwe aanbiedingen. U leest er meer over in de volgende nieuwsbrief....

Raadsel

In Hoorn lag een briefkaart met 'welkom thuis Eefke', afzender 'Peter en Corinne'. Wie weet wie Peter en Corinne zijn ? Oplossingen van dit raadsel worden beloond met een abonnement op 'Nieuws uit Tokio'

8November m'n verjaardag in Tokyo. Eefke had het huis versierd, balonnen, slingers en feestontbijt. Mooie kadoos: een tandenborstel met 'waterpik'. Een waterspuit waarmee je het vuil tussen je tanden moet wegspuiten. Twee weken lang bloedend tandvlees, maar nu voldoende gehard om hem op de hoogste stand te zetten. Verder een dik Nederlands boek wat een heel weekend heeft gekost. 's Avonds naar een luxe restaurant waar een speciaal verjaardags menu werd gekookt dat onder "happy birthday for you" werd opgediend.

Japans

Sinds 11 November een lerares Japanse taal, die bij ons aan huis komt. Heeft 20 jaar in Zweden gewoond en is gek op Nederlandse koffie. Eerst Eefke 1 1/2 uur, dan samen lunchen en dan ik 1 1/2 uur.

Het is vreselijk om te bemerken hoeveel ik (Eefke) van de Japanse taal heb onthouden. In de ruim acht maanden van niet-studeren is er weinig meer over van mijn Japanse vaardigheden. Dat viel zwaar tegen. Gelukkig merk ik nu na drie lessen en weer heel wat studie uurtjes dat de kennis nog niet zo erg diep was weggezakt.

Naast conversatie wil ik ook graag wat kunnen lezen en schrijven in het Japans. Vooral het schrijven van de Japanse karakters vind ik leuk. Er staat al een prachtig kalligrafie setje klaar, wie weet neem ik daar ook nog eens les in.

Danemans

En hoe gaat het met Danemans ?

Heel erg goed. Vandaag gewogen in een warenhuis. In de babyverzorgingskamer stond een weegschaal, dus Daan in het mandje en... 9 kilo. Het is hem aan te zien. Hij heeft een behoorlijke kabouter-buik, en een grote onderkin. Maar het kan Daan niet schelen ( nog niet ).Het is prachtig wanneer hij de slappe lach heeft, kan echt schaterlachen.

Hij kan nu goed zitten en staat ook al heel stevig. Daantje "praat" ook honderd-uit, een gezellige klets, er is alleen nog geen touw aan vast te knopen. Het terugzwaaien lijkt nu te gaan lukken. Of willen wij dat als trotse ouders graag zien in de nog ongecontroleerde bewegingen

Nieuwjaars-kaarten

Het seizoen van de Nieuwjaarskaarten is deze week begonnen. Zoals zoveel Japanse gebruiken geen eenvoudige taak. Families waarbij het afgelopen jaar een sterfgeval is geweest, sturen geen nieuwjaarskaart, dat zou te frivool zijn. Echter om toch aan de sociale verplichtingen te voldoen sturen ze kaarten met excuses dat ze geen nieuwjaarskaarten kunnen sturen.

Sumo

In November was er ook weer een groot Sumo worstel kampioenschap. Eefke en ik zijn groot fan, vooral van de broertjes Takanohana en Wakanohana. Daan wordt zeker ook fan, want elke dag bij de beste partijen tussen vijf en zes uur zitten Daan en Eefke voor de buis met de avondhap. Ik zie meestal pas de samenvatting om elf uur.

Dit toernooi leek saai te worden, Een van de top worstelaars, Akebono, 210 cm lang en 220 kilo zwaar viel halverwege uit. Gelukkig bleken de broertjes Takanohana en Wakanohana het beide goed te doen zodat ze elkaar uiteindelijk in de finale troffen. Waka won uiteindelijk de broederstrijd. Gelukkig is Taka onlangs met een JAL stewardess getrouwd, dus hij zal thuis wel troost gevonden hebben.

Gerry

Gerry (ook bekend als oma Brouwer) is alweer een week in Tokyo. Dinsdagmorgen ben ik met Daan naar Yokohama gegaan om haar uit de Narita Express te plukken. Stralend stond Ger al op het perron met de camera in de hand ; Eerst op de foto (zie hiernaast) en dan kunnen we elkaar begroeten.

Gerry leek wel een Sinterklaas. Haar koffer vol cadeautjes, chocoladeletters, pepernoten, speculaas en pakjes. Heerlijk allemaal. Nog steeds komen er lekkernijen tevoorschijn. Voor Daan had Gerry maar liefst drie stelletjes nieuwe kleren uigezocht en meegenomen. Zo kunnen we er weer even tegen.

Werk

Excuses aanbieden wordt een belangrijk deel van m'n werk. Enkele nieuwe producten zijn vetraagd, waar onze klanten niet blij mee zijn. Moet nu regelmatig naar klanten, diep buigen, serieus kijken, mijn welgemeende excuses aanbieden en verzekeren dat het nooit meer zal gebeuren. "Het hoofd buigen kost niets" zeggen ze hier en zo is het. Als klanten er blij mee zijn waarom dan niet.

Korea

Officieel is sinds een jaar ook Zuid-Korea deel van mijn werkterrein. Er gebeurde nooit veel, maar begin November dreigde onze Koreaanse distributeur onverwact een order van een half millioen binnen te halen. Om het succes te vieren moest ik natuurlijk wel twee nachten tot vijf uur 's ochtends de verkopers in de Koreaanse versie van Karaoke-bars trakteren. Ik heb mijn gezondheid weer eens in de waagschaal gezet voor m'n werk.

Zuid Korea wordt eindelijk een volwassen land. Toen ik er vorig jaar was stonden de kranten vol van een dreigende nucleaire oorlog met Noord Korea. Deze keer waren het slechts frauderende politici. Ex-president Roh heeft minimaal 500 millioen dollar aan smeergeld ontvangen in 5 jaar tijd. Toen ik mijn Koreaanse klanten vroeg of dit niet schandelijk was, keken ze me vragend aan. Bleek dat hun bedrijf de grootste donateur was geweest. Ik werd al snel verder ingewijd toen bleek dat wij 5% van het half-millioen gulden contract, dus zo'n 25 duizend gulden, nooit zullen ontvangen. "Nee nee, dat moeten wij gebruiken voor opleidingen' werd mij verteld.Of ik daar ook een bon van kon krijgen, 'Nee nee, dat moet allemaal in cash, geen bonnetjes'.

President Roh is dus niet in moeilijkheden gekomen vanwege zijn corruptie, maar slechts vanwege het feit dat hij zijn zakken op zo'n grote schaal vulde dat er niet genoeg overbleef voor zijn companen.

Elk volk krijgt de president dat het verdient.

Verwarming

Ons huis heeft een merkwaardig verwarmingssysteem. s'Zomers kan het dienst doen als airconditioner en s'winters als verwarming. Nu blaast het dus de warme lucht met een hoop herrie de kamers in. De lucht komt door de airco roosters in het plafond de kamers in en zorgt voor een onaangename luchtverplaatsing. Zeg maar flinke bries, alles waait dan heen en weer, gordijnen en kranten die meewaaien, deuren die dichtslaan. Alleen thuis zorgt dat voor spookachtige toestanden. Gelukkig staat de kotatsu er ook nog en is het heel behaaglijk daar s'avonds een uurtje onder te kruipen.

Literatuur

Er zijn de laatste tijd weer heel wat nieuwe Nederlandse boeken bij ons in huis gekomen.

Elke week ontvangen we de weekeditie van het Handelsblad. Dit is een speciale editie voor Nederlanders woonachtig in het buitenland. Op deze manier blijven we op de hoogte van het nieuws in Nederland. Sinds kort heeft deze krant ook een pagina waarin nieuwe boeken, zowel kinder als volwassenen literatuur aandacht krijgt. Zo kunnen wij vanuit hier een keus maken en heerlijk blijven lezen. Indische duinen, Tweeling, Paula, De vriendschap alles staat hier op de plank. Mochten we er hier geen tijd voor kunnen vinden gaan ze gewoon mee in de koffer naar Australie.

Kerstgroeten

Wij wensen je een gezellig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar.

In het nieuwe jaar is er weer een nieuwsbrief, dus blijf schrijven !

Veel groeten van Eefke, Hans en Daan.!