Californie

Het was weer even spannend. Zouden alle paperassen op tijd in orde zijn om met Hans mee te vliegen naar San Francisco ?……. YES !! Dus zo gezegd zo gedaan. Hans twee dagen werken en voor ons allemaal een vakantie in Amerika.

In Californie aangekomen zijn we eerst ten noorden van van San Francisco gereden. Met de reisgids op onze knieen reden we, genoten we, en kwamen we terecht in een prachtig natuurgebied. Een resort, maar dat klinkt chiquer dan het was, met weldadige bronbaden die daar al zo`n120 jaar stonden. (en waar alle Internationale beroemdheden wel een keer ingezeten hebben) . Maar weinig mensen kunnen zeggen dat ze er midden in de nacht van genoten hebben. Wij deden het Danemans vond het reuze spannend en ook wel eng.

Het bad moest je eerst zelf laten vollopen dat gebeurde door ergens een grote stop uit te trekken. Deze zelfde stop moest worden gebruikt als stop voor de afvoer. Het water was warm niets bijzonders maar na een paar minuten begon het te bubbelen.

Een dag hebben we in de stad San Francisco rondgekeken, een prachtige stad, mooi weer en alles lekker ontspannen. Met uiteraard een ritje met de welbekende kabeltram.

Daarna zijn we naar het zuiden gereden, het zogenaamde Silicon Valley waar een groot aantal high-tech bedrijven is gehuisvest. Hans moest twee dagen zijn gezicht op het kantoor laten zien . Wij logeerden bij een collega van Hans. Dit gaf ons de gelegenheid om eens in een Amerikaans gezin rond te kijken.

Daan en ik zouden samen op de fiets een dagje rondrijden. Fiets geleend en de daarbij behorende helmen. Hans heeft ook een fietshelm maar hij heeft Daan werkelijk een keer de stuipen op het lijf gejaagd door Daan op een middag uit zijn bed te halen met die helm op zijn hoofd. Sindsdien is Daan panisch bij het zien van een helm. Alleen het woord "helm" is genoeg om hem te doen gillen en bij het zien van een persoon met een helm slaat hij zijn handen voor het gezicht. In Amerika is het echter verplicht om met een helm te fietsen, dus daar stonden we dan. Danemans leek na een kwartier te begrijpen dat het echt moest van de Amerikaanse politie en over zijn gewone pet mocht de helm dan op, maar het ging nog niet van harte. Wij hebben voor Daan ook een helm gekocht maar dat weet hij nu nog niet.

Nadat Hans zijn werkzaamheden had beeindigd, ging de reis verder naar het zuiden, heerlijke strandweg, prachtige rotsen en bovendien geen of weinig mensen. Wel honderden zeehonden op de stranden.

Met nog steeds de reisgids op de knieen kwamen we in San Simeon. Hier heeft meneer Hearst (de krantenmagnaat) in 1920-30 een geweldig huis (zeg maar kasteel) laten neerzetten op een mooie heuvel. Alleen de oprijlaan over het landgoed was al 7 mijl. Aan het begin van de oprijlaan kon je het kasteel niet zien liggen door de mist, maar eenmaal boven stak het boven deze mist uit en was het zonnig. Het hele complex bestaat uit twee zwembaden , 4 gastenhuizen, 165 kamers tennisbanen, theater, dierentuin, enz. enz. heel fraai allemaal. Hearst had dit barstensvol laten zetten met kunst uit Italie en Spanje.

Zijn nabestaanden konden dit stuk onroerend goed niet onderhouden en schonken het aan de Universiteit van Californie, maar ook deze begrepen dat het onderhoud een bodemloze put zou zijn.

Uiteindelijk heedt de staat Californie het landgoed aanvaard en er een museum van gemaakt.

Het mangement is heel professioneel, entree kaartjes kan je telefonisch bestellen en betalen met je creditkaart. Je kan het terrein alleen betreden als je deel neemt aan een rondleiding en de gedragsregels worden zowel schriftelijk als mondeling verschillende keren herhaalt. Ook de beveiliging was optimaal, dat controleerde Daan door steeds van de route af te wijken, waarbij direct het alarm afging.

USA=Kiezen

Het meest opvallend van Amerika is dat je overal moet kiezen. Niet zo moeilijk zou je zeggen maar wel iets waar we behoorlijk de slappe lach van kregen. Komt dat doordat er in Tokyo niet zoveel te kiezen valt, en we al blij zijn wanneer we een potje mosterd hebben gevonden ? In Amerika staat dan een heel schap met wel 48 soorten mosterd voor je klaar. In flessen of potten tot 3 liter !

Het bestellen van een eenvoudig kopje koffie kostal heel wat denkwerk. Wat voor koffie wilt u ? mokka, mokka-decafe, hazelnoot, hazelnoot-decafe, expresso, expresso-decafe, Wilt u melk ? OK, volle, halfvolle, magere, opgeklopte, warme, koude melk of misschien slagroom ? En dan nog kon je niet met je koffie gaan zitten want hoe zit het met de suiker ? honing, zoetjes, bruine, basterd suiker siroop en weet ik het wat nog meer. Wat een land.

Ook bleven we ons verbazen over de enorme hoeveelheden die we op ons bord kregen. Een sandwich voor Daan had een doorsnee van 10 centimeter, daar konden we met gemak gedrieen van eten.

Tolk

Op het vliegveld van San Francisco hadden we het laatste ontbijt samen. Hans zou naar Detroit vliegen voor besprekingen en Daan en ik zouden weer terug naar Tokyo vliegen. Bij het inchecken van de bagage wordt er in Amerika altijd gevraagd of je de koffers zelf hebt ingepakt, en of je de koffers sindsdien niet uit het oog verloren bent. Deze vragen moet je dus met 'ja' en 'nee' beantwoorden voordat de incheck empoyee verder mag gaan met de incheckprocedure. Voor ons in de rij bij het inchecken stonden twee Japanners die helemaal niets van deze vragen begrepen.

Japanners beantwoorden een negatieve vraag , zoals 'heeft u de bagage niet uit het oog verloren ?' met 'Ja' in plaats van het 'Nee' dat we in het Nederlands of Engels gebruiken.

De check-in beambte, deed haar uiterste best om de Japanse passagier tot een 'Nee' te verleiden maar deze raakte slechts verder in de war van het aandringen over deze vraag die hij al twintig keer had beantwoord.

Leuk om te zien hoor, zo'n culturele taalverwarring, maar als je er achter in de rij staat gaat het snel vervelen. Uiteindelijk raakte de Japanse reiziger zo in paniek dat hij per ongeluk 'No' zei, zodat de beambte verder kon.

Servas

Servas is een wereldwijde organisatie van mensen (hosts) die hun huis openstellen voor reizigers (travellers). Doel van Servas is om mensen meer begrip te geven voor andere mensen, culturen en leefvormen.

In Nederland waren wij al host en in reizen door Europa en Japan hebben we ook als traveller gebruik gemaakt van Servas. Sinds begin van dit jaar staan we ook in de Japanse 'host list' en tot nu toe hebben we 2 travellers op bezoek gehad. Een Italiaanse amateur voetballer die in Japan professional wilde worden en een Koreaans/Amerikaanse monnik die in Japan "Zen" wilde studeren.

Om onze mede-hosts in Tokyo beter te leren kennen hadden we er zo'n 20 uitgenodigd bij ons thuis. We hadden het aangeprezen als een "Nederlands lunch buffet". Dit bracht onze gasten wat in verlegenheid. In Japan is het gewoonte om een klein geschenk mee te nemen als je ergens op bezoek gaat, maar wat neem je mee naar een Nederlandse lunch ? Kaas bleek het meest voor de hand liggende antwoord, zodat we nu 10 stukken kaas in de koelkast hebben liggen.

Van te voren hadden we het "Servas net" van internet al ingelicht dat we een Tokyo-bijeenkomst zouden hebben en dat we de IP (Internet Telefoon) aan zouden hebben.

We hadden daardoor virtuele gasten uit andere steden in Japan, Argentinië en Brasilië.

Mocht je de gelegenheid hebben om te reizen in een land waarvan je de cultuur beter wilt leren kennen, dan kan ik je Servas zeker aanraden. Een bijkomend voordeel is dat er geen kosten zijn verbonden. De homestays zijn gratis, er wordt wel participatie in het huishouden van de host verwacht. Voor meer informatie over Servas: http://servas.org/

of:

Jan Herman Wolfis, Jan Darkennisstraat 443 Breda. 

En hoe gaat het met Danemans ?

Een week na zijn tweede verjaardag zindelijk overdag. Erg gemakkelijk ,zonder luier past Daan weer in de broeken van het vorige jaar. Zelf maakt Daan er geen punt van , hij vindt het de normaalste zaak van de wereld. En dat er in het vliegtuig wel weer een luier om moet (mijn gemakzucht) vindt hij ook OK.

Daan zegt nog niet veel in het Japans, hij lijkt wel veel te begrijpen. In het vliegtuig terug naar Tokyo ( veel Japanners en ook de mededelingen werden in het Japans gedaan) zei Daan ineens tussen twee slaapje door, water is oishii. Oishii is het Japanse woord voor lekker.

Bij het spelen met zijn Japans-Nederlandse vriendinnetje Rikako zegt Daan sommige woorden in het Japans.

We denken erover om Daan 3 ochtenden in de week naar een (Japans) kinderdagverblijf te doen. Nu gaat Daan alleen op de uren als ik moet werken naar Haruko mama bij ons in de straat. We denken dat het goed is voor Daan om regelmatig met andere kinderen te spelen en het geeft mij ook wat meer vrije tijd, dus kwamen we uit bij een kinderdagverblijf. 

Het kinderdagverblijf heeft echter ook zijn regels. Zo betaal je altijd 40 uur per week, of je daar gebruik van wil maken of niet. Verder willen ze 3 complete setjes met onder- en bovenkleding, voor eventuele ongelukkken (Kan ik niet zomaar missen!) Bovendien ziet de lokatie er helemaal niet aantrekkelijk uit: geen buitenspeelplaats, een akelige smalle trap om het kinderdagverblijf te bereiken (handig voor kleine kinderen ?) en een enorme chaos. Om geplaatst te worden moet je je eerst door een grote stapel inschrijfformulieren heenwerken, waarbij je nauwkeurig moet vermelden waar je werkt ( verklaringen werkgever en Japanse talenschool) enz. enz.. Voor mij genoeg om te zeggen : Laat maar zitten, Daan blijft lekker thuis. Dan komt natuurlijk het allereerste argument weer naar boven, het zou toch ook wel leuk en goed zijn ….. Ik ben er nog niet uit.

Korea trip

Ons kantoor in Seoul begint langzaam een echt kantoor te worden.

Briefpapier, computers, personeel, een verdubbeling van kantoor ruimte in April.

Hoogste tijd om een groeps-secretaresse aan te nemen. Na een advertentie in een Engelstalige krant kregen we meer dan twintig reacties. In Korea heet meer dan de helft van de bevolking Kim, Park of Lee. Het was dan ook geen verrassing dat er 4 Park's, 4 Kim's en 3 Lee's bij de kandidaten waren.

Na snelle selectie op leeftijd en geslacht (dat mag allemaal nog in landen als Korea, het valt best mee met de macht van de vakbonden) waren er 8 over.

Onze lokale salesmanagers deden een eerste selectie waarna er drie gelukkigen over bleven, twee keer jufrouw Park, een keer jufrouw Kim.

Ik zou de drie overgebleven dames ontmoeten voor een laatste gesprek en dan zouden we een keuze maken. De eerste mevrouw Park kwam binnen, ik had het CV voor me en vroeg haar waarom ze Frans had gestudeerd. 'Nee ik heb accounting gestudeerd'. Hmm, foutje in het CV ?. 'Wat doet u precies in uw huidige functie bij Samsung ?' vroeg ik, 'Nee ik werk bij Motorola Korea'.

Ah-ha verkeerde CV !, gelukkig had ik het CV van de andere mevrouw Park ook bij de hand. Dapper vroeg ik naar haar twee jaar studie in Australië. Ze keek me vriendelijk aan en zei: 'U heeft mischien de verkeerde informatie, ik ben nog nooit buiten Korea geweest'. Enigzins van slag zette ik het interview door. Al snel bleek dat deze dame niet gekwalificeerd was. Geen ervaring in administratie en vertaling, twee criteria die in de advertentie duidelijk waren genoemd.

Ook de volgende kandidaat, de tweede juffrouw Park, bleek niet overeen te komen me haar CV en niet te voldoen aan onze criteria. Alleen de derde kandidaat, juffrouw Kim, klopte met haar CV en bleek gekwalificeerd.

Wat bleek na afloop: Ook onze lokale staff heeft wat moeite om alle Kims en Parks uit elkaar te houden. Ze hadden de twee afgevallen Parks uitgenodigd in plaats van de finalisten. Snel de tweede goede Parks gebeld, gelukkig konden ze nog dezelfde dag komen. En van de twee werkt nu bij ons na alle tevredenheid. 

Zomer '97

Dit jaar waren we al weer twee keer in Nederland geweest Daarom besloten we de zomer in Japan door te brengen. Het leek me wel wat om dat aan zee te doen. De ergste warmte in Tokyo ontvluchten en fijn voor Daan. Weer terug in Tokyo allereerst op zoek naar een vakantiehuisje aan de kust niet al te ver van Tokyo zodat Hans s`avonds na het werk kon komen. Maar dat bleek makkelijker gezegd dan gehuurd. Het fenoneem vakantie huisje aan zee is hier tamelijk onbekend. En vlakbij Tokyo is het voor mij onvindbaar gebleven.Alleen de vraag om iets te huren voor pakweg een maand bleek ook al de nodige komotie op te leveren, voor een week zou het geen probleem zijn. Dat een maand ook wel uit vier weken bestaat was blijkbaar te simpel gedacht .

In Miura Kaikan, de Japanse versie van Zandvoort aan zee, een Japanse herberg aan zee gevonden.. Met de trein 2 uur reizen van huis was alleen niet te doen voor Hans.

Het strand was niet breed, maar overvol met zonaanbidders. De strandtentjes hadden allemaal verkleedruimtes en douches waar je tegen betaling gebruik van kon maken. Verkleden op het strand werd helemaal niet gedaan.Voordat je strandtent kon betreden moest je eerst je voeten wassen en kon dan pas plaats nemen op de tatami matten om te eten. Het menu was zoals overal elders in Japan, noedels, ramen en kerrie met rijst. Niets geen hamburgers frieten en warme chocolade. Op het strand was keiharde muziek te horen, met elk uur een waarschuwende boodschap ga niet te ver in de zee en of de bezoekers van het strand zo goed zouden willen zijn om het afval netjes op te ruimen en om half vijf kwam het verzoek of men het strand zou willen verlaten want men ging sluiten. En inderdaad iedereen vertrok dan ook en het afval liet men liggen.

Ik ben verschillende keren met Daan naar Miura Kaikan gegaan . We bleven dan een nachtje in de herberg slapen en gingen aan het einde van de volgende dag weer bruinverbrand naar huis. 

In het Olympisch sportpark dicht bij ons huis hadden we een grote ondiepe vijver ontdekt met prachtige fonteinen. Ook daar hebben we heel wat uren doorgebracht. Daan kon heerlijk in het water spelen met gieter en leeg yogurtbekertje en ik zat dan in het zonnetje.

In dat zelfde park was ook een openlucht zwembad, zoals alle openlucht baden maar twee maanden per jaar open. Eens per uur werd iedereen daar uit het water gefloten en zochten de badmeesters de bodem af op lijken, een uiterst serieuze bezigheid waarvan mij de eerste keer de bedoeling niet duidelijk was en ik dus rustig verder zwom, erg tevreden met de plotselinge ruimte in het bad.

Deze pauze was ook speciaal voor de zwemmers bedoelt, want langer dan een uur zwemmen achter elkaar is ook gauw te vermoeid.

Al heel snel hadden we de airco dag en nacht aan. Dat is toch wel een uitkomst als de temperatuur s`nachts niet erg wil zakken en de luchtvochtigheid erg hoog is.

Deze zomer kwamen er zeer regelmatig orkanen over Japan, ik geloof dat we deze maand nummer 22 hadden. De orkanen zorgden steeds weer voor een week afkoeling. Dus al met al was deze Japanse zomer heel goed uit te houden.

Gerry

In september was Gerry weer in Tokyo. Zaterdags aangekomen en maandag waren we al onderweg naar Nagasaki om daar het Holland dorp te zien. Gerry heeft weliswaar de Hollandse huizen bij haar aan de kade staan maar had er wel weer 1500 km. reizen per trein voor over om het hier ook te zien.

Daan was al helemaal gek gemaakt van de Shinkansen, de supersnelle trein die ons in 5 uur naar Hiroshima zou brengen. Maar op het perron, wachtende op die Shinkansen, raasde de een na de andere Shinkansen ons voorbij en zag Daan het helemaal niet meer zitten om in te stappen. Het was ook een hels lawaai. Daan opgepakt en ingestapt en binnen kwam zijn enthousiasme gelukkig weer snel terug.

In Hiroshima sliepen we in een herberg, groezelig en krikkemikkig maar erg gezellig. Vooral het baderen s`avonds was een feest voor Daan, lekker gooien met teiltjes water en wassen met heel veel zeep.

Na twee dagen door naar Nagasaki weer 5 uur treinen. Het hotel hadden we dit maal beter voor elkaar. Maar het HUIS TEN BOSCH het nagebouwde paleis in een Hollands pretpark hebben we nooit gevonden. Wel het Hollands dorp (Oranda Mura) met de ons zo bekende Hoofdtoren,Oosterpoort en huizen van de Veermanskade uit Hoorn. Het was een hele vreemde sensatie om dit te zien in een verder zo Japanse omgeving. Japanse muziek uit de speakers, de folder met uitleg en de bewegwijzering alleen in het Japans en alleen maar Japanse toeristen.

Sayonara Tokyo

Sayonara betekent tot ziens in het Japans en is na 4 jaar van toepassing op ons. Het allereerste jaar Tokyo was niet gemakkelijk maar we kijken met heel veel plezier terug op deze Japanse jaren.

Ons vertrek uit Japan krijgt nu duidelijk wat meer vorm. Wanneer was tot voor kort nog onduidelijk maar per 1 november moeten we uit ons huis zijn , dus een goede reden om het hele huis eens grondig op te ruimen. Met een grote lijst hebben we het doorlopen en alles wat niet mee kan of hoeft te koop aangeboden in een weekblaadje.

Dat liep werkelijk storm, na 1 zaterdag waren we alles kwijt en de telefoon is nog zeker twee weken na het verschijnen van de advertentie vaak gegaan.

De verhuizers mogen alles wat over is gebleven verder inpakken en in Seoul weer uitpakken. Maar waar is nog even niet bekend, woonruimte hebben we nog niet.

En hoe gaat het met Danemans ?

De trein en alles wat daarmee te maken heeft , heeft zijn belangstelling. Menig zaterdag fietsen we dan ook naar het park waar een mini stoomtrein rijdt over een mini spoorwegrails. Het stoomtreincomplex wordt onderhouden door gepensioneerden terwijl de kaartjesverkoop en controle door geestelijk gehandicapten wordt gedaan.

Daan vindt alles even mooi en speelt dan ook graag het hele treingebeuren na, steeds weer moeten we bij hem in de denkbeeldige trein stappen terwijl Daan druk is met sturen en fluiten. Of hij zet al zijn stoeltjes achter elkaar en rijdt met zijn poppen, Teun het Konijn en Kees de Koe heel wat kilometers.

Het altijd maar bezig zijn heeft Daan ook niet van een vreemde. Wanneer ik aan het breien of naaien ben komt Daan gezellig bij me zitten met zijn naai schaap of borduurkaarten. Maar het allerfijnst vindt Daan het als hij in een echte trui mag prikken met een grote naald.

Zomervakantie India

Nu eens geen Hawaii of Australie, onze zomervakantie brachten wij door in India.

De aanleiding was een collega die ging trouwen en ons had uitgenodigd.

Hij komt uit Tamil-Nadu, de meest zuidelijke staat in India en hier was ook de bruiloft.

We arriveerden middernacht in Madras, de grootste stad van Tamil-Nadu. Een taxi stond op ons te wachten zodat we meteen door konden naar Chidambaram, de plaats waar het eerste deel van de bruiloft zou plaatsvinden. Madras en Chidambaram zijn verbonden door 200 kilometer "National Highway". De rit duurde vijf uur, en gezien de staat van de weg en de taxi, was dit niet slecht.

Ambassador

De taxi was een "Ambassador" van de firma "Hindustan car". Dit is een kopie van Engelse Morris Oxford uit het begin van de jaren vijftig. Ongeveer net zo groot als een VW Kever. Meer dan de helft van de personenauto's zijn Ambassadors, de nieuwste versies zijn zo modern, ze hebben zelfs autogordels ! Wij dachten tijdens onze eerste rit vanuit Madras dat drie personen op de achterbank wel het maximum was. Op onze latere ritten, vanaf Chidambaram, stapte er gewoon nog een familie bij in: Met zeven volwassen en drie kinderen brachten we twee dagen op de weg door in een Ambassador.

Autoverkeer in India

India heeft 56,000 verkeersdoden per jaar. (ter vergelijk: Amerika heeft 20 keer meer auto's en slechts 43,000 verkeersdoden per jaar)

De reden hiervoor werd ons snel duidelijk. India heeft slechts een verkeersregel: De grootste heeft voorrang. Dag en nacht razen slecht verlichte trucks over de "highways". De highways worden aan de zijkanten bevolkt door ossen-wagens, fietsers, voetgangers, veedrijvers met vee etc. De trucks rijden continu toeterend over het midden van de weg en gaan slechts opzij voor andere trucks. Bussen en trucks zijn het nog niet eens over wie groter is. Slechts de zenuwen van de chauffeur lijken te bepalen wie het eerst opzij gaat. Dat velen stalen zenuwen hebben wordt bewezen door de verse wrakken van trucks en bussen die langs de weg liggen.

Personenauto's worden continue in de berm gedrukt door trucks en bussen. Personenauto's op hun beurt hebben geen medelij met fietsers, voetgangers, ossenkarren en het diverse vee. Blijkbaar hebben we een goed Karma want in tien dagen India heeft onze chauffeur slechts 1 hond dood gereden.

Chidambaram

In Chidambaram kwamen we om vijf uur 's ochtends aan bij ons hotel. Na twintig uur vliegtuigen, vliegvelden en taxis waren we gaar en vielen we snel in slaap. Na 4 uurtjes slaap kwam een welkomst comitee ons ophalen. Mijn collega en zijn zwager, die on de stad zou laten zien.

In een "auto-rickshaw", een drie-wielige brommer-taxi, reden we door het stadje. Wat we de nacht daarvoor in het donker nauwelijks hadden kunnen zien vertoonde zich nu in alle heftigheid: het straatleven van India. Een stortvloed van stof, stank en lawaai. Het duurde enige minuten voordat we waren bijgekomen om de details in ons op te nemen.

De mensen, vaak druk schreeuwend en met ondoorgrondelijke uitdrukking. Veel hebben niks anders te doen dan in de berm van de weg zitten, kletsend met anderen, of te slapen in een plekje in de schaduw.

De dieren: koeien, varkens, kippen, honden en katten scharrelen hun maaltijd bij elkaar in hopen afval die overal liggen en laten op hun beurt weer hun "afval" liggen waar het ze belieft.

De auto's, brommers en fietsen: het voornaamste instrument voor iedere chauffeur is de toeter of bel. Sommige auto-rickshaws adverteren zichzelf met "powerhorn" in plaats van de toeter met rubberen blaasbal die de meeste hebben.

Om enige voortgang te maken, is het zaak constant toeterend de andere weggebruikers af te snijden.

De huizen langs de weg varieeren van hutten gemaakt van takken en klei tot betonnen dozen van twee verdiepingen hoog. Langs de huizen lopen open riolen waarin vooral de varkens scharrelen. Veel winkels zijn slechts kiosken, houten hokjes met een toonbank.

Om wat vooruit te lopen, na tien dagen India zijn we nog steeds verbijsterd dat mensen in zo'n bende willen wonen. Groepjes mensen die op een stoep zitten te kletsen, vlak naast een grote afvalberg; Waarom ruimen ze eerst met ze allen die troep niet op ? Waarom stoppen ze hun beesten niet in een stal ?

Na tien minuten kwamen we bij de bezienswaardigheid van Chidambaram: de tempel van de dansende Siva-god. De tempel is gebouwd in de tiende eeuw en is indrukwekkend. Veertien hectaren groot, vier hoofdtorens van vijftig meter hoog en heerlijk koele gallerijen naar de duizend-pilaren zaal. Overal beelden van Hindu-goden. Siva is één van de drie belangrijke Hindu goden en verbeeld onder meer de creatie en verwoesting. In één van zijn gedaantes is Siva de dansende Nataraj, de kosmische danser die met zijn dansen de wereld creërde. Aan deze Nataraj is de tempel opgedragen. Duizenden beelden in de tempel tonen Siva, zijn vrouw Parvati en één van hun kinderen: Ganesh.

Ganesh heeft een mensenlichaam maar een olifantenhoofd. Dit was Daan's favoriete god. Het verhaal van Ganesh en zijn olifantenhoofd is een familiedrama: Siva kwam eens thuis van een lange reis en vond zijn vrouw Parvati in het gezelschap van een jongeman. Zonder zich te bedenken trok hij zijn zwaard en hakte het hoofd van de man af. De man bleek Ganesh te zijn, die in zijn vaders afwezigheid was opgegroeid van een kind tot een jongeman.

Gelukkig kon Siva zijn zoon weer tot leven brengen, maar slechts met het hoofd van het eerste dier dat hij zag na zijn daad: een olifant.

Onze gids bleek sponsor van de tempel. Reclameborden van zijn apotheek hingen in de gallerij. De priesters kenden hem goed en na betaling van enige rupees werden wij toegelaten tot het heiligdom van de tempel dat slechts toegankelijk is voor Hindus. Een donkere ruimte, geen ramen, slecht verlicht door kaarsen en olielampen. Priesters gekleed in lendenlappen voerden zingend hun rituelen uit in de kleine ruimte waar het beeld van Siva staat. Met kleine kamferlampen verlichtten zij het beeld en in het schemerlicht konden we zien dat Siva was behangen met gouden kettingen en glinsterende edelstenen. De priesters brachten het vuur naar ons toe, zodat wij onze handen door de gezegende vlammen konden bewegen. Met de as kregen wij een stip op ons voorhoofd. Daarna liepen ze naar buiten om de daar verzamelde gelovigen ook vlammen en as toe te delen.

Dit ritueel word vier keer per dag herhaald. De eerste om vier uur in de ochtend, dan om elf uur, vier uur en de laatste om negen uur 's avonds. Onze gids, een vrome Hindu, mist er geen één.

Na de tempel bezochten we het huis van onze gids. Dit gaf ons een beeld van het leven van een middenstander in India. Het huis begint met een klein voorportaal, waar de brommer van de familie staat en waar 's nachts de bediende op de grond slaapt. Na een tweede deur de kleine leefruimte. Twee-en-halve meter breed en 8 meter diep. Het huis heeft geen ramen, maar door de voor en achterdeur komt wat licht binnen. Drie TL lampen verlichten het huis.

Allereerst is er een TV-hoek. Een tafel met oude TV en video, twee stoelen en een ventilator aan het plafond. Dan kasten, met grote sloten, met de stereo installatie en video banden. Daar tegenover de slaapkamer, één groot bed, een tafel en twee koffers in een kofferhoes. Hier slapen vader, moeder en de kinderen. Dan nog een kleine kamer met het Hindu-altaar en afbeeldingen van Ganesh en andere goden.

Verder in de huiskamer een rieten bank-bed, wat kasten, een wastafel en de keuken. Alles op de schoon geveegde cementen vloer.

Aan de muur hangt een spiegel, een kalender met reclame en kartonnen prentjes met Hindu goden.

Wij mochten op de twee stoelen zitten en we werden getrakteerd op 'Horlics', warme melk met anijs en suiker. De tante was een vriendelijke vrouw gekleed in een prachtige sari, ze droeg veel gouden sieraden. Hun twee zonen, van zes en acht jaar oud, kwamen later ook binnen. Het waren leuke jongens die veel plezier hadden met Daan. In het zelfde huis woonden ook nog twee jongere zusters van de tante. Deze werkten in het nabijgelegen hotel.

De bruiloft: dag 1

'S Avonds was de bruiloft, in het vlakbij Chidambaram gelegen plaatsje Sirkali. Onze gids en zijn hele familie waren in feestkleren gekleed. De vrouwen droegen prachtige sari's en waren mooi opgemaakt. Oom en de jongens hadden een nette broek en een overhemd. Met ze'n allen gingen we in de Ambassador. Dat past nooit dachten wij. Makkelijk. Op de voorbank drie volwassenen: Oom, Tante, de chauffeur en de twee jongens. Daan, Hans, Eefke en de twee zusters bij mekaar op schoot op de achterbank. Het was warm, dus de ramen open en daar gingen we. Om de herrie op straat te overstemmen zette de chauffeur luide Tamil muziek op. Na vijf minuten waren we uit het stadje en reden wij tussen de rijstvelden en akkers met suikerriet. Een verademing om uit de stad te zijn en op een landweggetje te rijden. We zagen veel scholieren lopen, van school naar huis. Oom vertelde dat een uur lopen geen uitzondering is.

In Sirkali hingen de posters van het huwelijk op elke hoek. Alles natuurlijk in het voor ons onbegrijpelijk Tamil schrift, maar op elke poster stond in het Engels: 'Technical Account Manager Compuware Japan' de titel van mijn collega. Bij de ingang van de feestzaal kreeg iedereen een mooie stip op het voorhoofd en werd besprenkeld met rozenwater uit een grote verstuiver.

De mannen schudden handen, de vrouwen vouwen de handen voor hun borst en schommelen met hun hoofd als groet. We werden voorgesteld aan de bruid en de wederzijdse families. Al snel zaten we te eten, lange tafels met daarop een uitgevouwen bananenblad. De serveerders, alleen mannen, slechts gekleed in lendendoek, kwamen langs met grote pannen en kwakten met pollepels het eten op het bananenblad. Hindu gelovigen eten geen vlees en drinken geen alcehol dus tien dagen lang aten wij rijst met diverse vegetarische sausjes en dronken we slechts water en koffie.

Eten doe je met je hand, de rechterhand wel te verstaan, de linkerhand is voor onreine klusjes zoals het toiletbezoek. Wij hadden net twee honderd handen geschud dus hadden wat twijfels over de hygiënische verantwoordheid van dit alles. Ons toch maar aangepast vielen wij aan op het voedsel. Wat een flauwe hap. Ook in de tien dagen daarna zijn we het helaas niet lekker gaan vinden.

Het drinkwater kwam uit een grote ton waar ieder zijn glas in doopte. Voor de zekerheid hebben wij ons maar beperkt tot mineraalwater uit de fles die een hulpvaardige feestbezoeker ons kwam brengen.

Na het eten was het tijd voor de optocht door de stad. Twee olifanten voorop, dan op veilige afstand een fanfare orkest van een man of twintig en twee jongens met microfoons om de klarinetten te versterken. Een groep mannen die lange stokken met TL-lampen droegen om alles te verlichten, dan de feestmeute, inclusief dames met schalen met hapjes. Een man die met een grote verstuiver de hele optocht onder een waas van rozenwater hield. Dan een open auto met twee stoelen bovenop voor het bruidspaar. Achter het bruidspaar een enorm bord in de vorm van een pauw, met honderden knipperende lampen.

Achter de auto hing een aanhangwagen met generator voor de verlichting en de versterking van de muziek.

Wat een feest. We liepen door de straatjes van Sirkali. De tocht voerde ons langs tempels waar het bruidspaar werd gezegend. Honderden mensen in feestkleren, de schrille Tamil muziek, het vuurwerk langs de weg, de toeterende olifanten voorop. Het hele stadje liep uit. Onze lange reis en vermoeidheid was vergeten, het was geweldig !

De optocht eindigde waar het was begonnen, de feestzaal. Na iedereen bedankt te hebben gingen we terug naar ons hotel.

De bruiloft: dag 2

De volgende ochtend weer vroeg op, nette kleren aan, en weer op weg naar Sirkali voor het tweede bedrijf van de bruiloft: De Hindu plechtigheid.

In de feestzaal was een podium gebouwd waar twee Hindu priesters al druk bezig waren met hun plechtigheid. Terwijl zij hun heilige liederen zongen, kookten ze op een houtvuur met potten en pannen. Om hun heen lagen ingredienten en attributen uitgespreid. Naast het podium zat een orkest met drums, klarinetten en exotische instrumenten doordringende muziek te spelen.

Eefke werd mee naar boven genomen, naar de dames kleedkamer, en kwam terug in een prachtige sari en behangen met gouden kettingen geleend van andere dames.

Het bruidspaar zat inmiddels op het podium en werd bedaan door de priesters. Ik kreeg de indruk dat het bruidspaar er net zo weinig van begreep als ik. De priesters bleven druk uitleggen wat het bruidspaar moest doen.

Ondertussen werd in een aangrenzende zaal een maaltijd geserveerd. Wederom bananen bladeren volgekwakt met rijst en saus. Daan at alleen maar de banaan die als toetje werd geserveerd. We konden een blik in de keuken werpen: Open vuren, geen aanrechten maar alles werd klaargemaakt op de vloer waar de serveerders ook met hun blote voeten liepen. Niet zo goed voor de eetlust.

De ceremonie was nog in volle gang toen we terugkwamen. De priesters leverden waar voor hun geld, want ondertussen waren ze toch al zo'n drie uur bezig. De bruid en bruidegom waren ringen aan het uitwisselen, niet voor aan de hand maar teen-ringen. Mijn collega keek erg pijnlijk toen zijn vrouw met veel kracht de ring over zijn tenen schoof.

De priesters kwamen de zaal door met een schaal met het vuur van het podium. Iedereen hield hier kort zijn handen in en bracht zijn handen daan aan het hoofd. Even later werd ook de as rondgedeeld, zodat iedereen een verse stip op het voorhoofd kon maken.

Meer bruiloft...

De eerste etappe van het trouwen was voltooid. Drie dagen later en vijfhonderd kilometer verder zou in Madurai, de geboortestad van de bruid, de tweede etappe plaats vinden.

Ook hiervoor waren we uitgenodigd, dus samen met oom, tante en de twee nichten gingen wij de volgende dag weer op reis met de Ambassador. De reis naar Madurai duurde twee volle dagen. Onderweg bezochten we Tiruchirappalli en Thanjavur, twee steden met zeer heilige Hindu tempels. Onze reisgenoten beleefden een ware bedevaart. Onderweg bezochten wij nog vele ooms, tantes en andere familie. Overal werden ons maaltijden voortgezet. De gastvrijheid was ontroerend en uit beleefdheid moesten we toch overal van eten. Ik werd onderweg behoorlijk ziek, moest overgeven midden in een heilige tempel en lag een nacht rillend van de koorts in bed. Eefke was ook beroerd. Alleen Daan overleefde alle aanslagen op maag en darmen zonder problemen. De trouwerij in Madurai was meer zoals wij dat kennen in het Westen: Een middag receptie met honderden mensen, een orkest en veel kado's.

Eindelijk samen

Na de eerste vijf dagen India waren we behoorlijk kapot: Het reizen, constant andere mensen om ons heen, het eten. We hadden veel gezien, bij veel mensen thuis geweest en aangeschoven aan diner. Een kans die je niet krijgt als gewone toerist. Maar ook waren we nog nauwelijks met ze'n drieën samen geweest, hadden we nog geen nacht meer dan zes uur geslapen en waren de gastronomische kwaliteiten van de reis ons slecht bevallen.

We besloten daarom alle uitnodigingen om met onze Indiaase vrienden verder te reizen af te slaan en hebben ons de laatste vijf dagen teruggetrokken in de meest luxe hotelketen van India: De Taj Mahal hotels. Twee dagen Madurai en drie dagen bij Madras hebben we ons laten verwennen aan de rand van het zwembad als waren we in de Costa-del-Sol. Van Madurai naar Madras namen we India-Air, anderhalf uur in een airconditioned vliegtuig in plaats van drie dagen dodenrit op de achterbank van een Ambassador. Zo ook nog tijd gevonden om wat Indiaase literatuur te lezen: V.S. Naipaul: "India, a million mutinies now" is een aanrader. "Midnight children" van Salmon Rusdie is heel geschikt om snel in slaap te vallen.

Na geheel te zijn uitgerust vertrokken we naar Kuala Lumpur. Hier logeerden we twee dagen bij Heleen en Wilco. Lekker rondgekeken, gegeten en bijgepraat. Daarna weer terug naar Japan. 

Ons adres:

In Korea nog onbekend.

Email: Let op: ons oude email adres (brouwer@twics.com) werkt niet meer.

Gebruik voorlopig: hans_brouwer@compuware.com