Na de herfsttafel is het Sinterklaastafeltje ook weer gemaakt, een huis van de Sint (poppenkastje) vele Pieten en een schimmeltje, elke dag een heel gedoe om iedereen daar weer in en uit bed te krijgen en aan de dagelijkse bezigheden te zetten, maar Daan neemt dit als zijn taak serieus op zich. 
De Sint en Piet verkleedpakken vindt Daan ook wel leuk, maar toch een beetje saai om dan in je eentje Sinterklaas te zijn, en de Koreaanse vriendjes ? "Nee, Sinterklaas is toch niet voor de Koreanen" zegt Daan dan. En zo simpel is het cultuurverschil voor Daan. 

Op 5 december was de grote dag ewindelijk daar, in de residentie van de Nederlandse ambassadeur vierde Sinterklaas zijn verjaardag en verwelkoomde zo'n twintig Nederlandse kinderen. Sint en twee pieten, ruim voorzien van marsepein, suikergoed, banket en alle andere noodzakelijke attributen maakten er een echt kinderfeest van.

Ook Daan mocht bij de Sint komen, en antwoorde, na enige twijfel, luidkeels op de hem gestelde vragen. Hij was blij dat hij daarna met snoepzak met taai, pepernoten en chocoladeletter rustig in een hoekje kon gaan zitten eten. 's Avonds was het thuis pakjesavond. Half-zes werd luid op de deur gebonsd en gebeld en jahoor: een grote zak vol pakjes van de goede Sint in de gang. Ook dit jaar zijn we allen weer goed bedacht. 
 

 email

We zijn nog steeds te bereiken via: brouwer@att.co.kr

- einde -

Nieuws uit Seoul 

---

Jaargang 4, Nummer 4, Juli 1998

---

Everland

---

Everland is de naam van een amusementspark niet ver van Seoul. Uiteraard onderdeel van een groot Koreaans concern, de Samsung groep in dit geval.

 



Het is een van de grootste parken in de wereld, met een safari park, een attractie park, een overdekt strand met golfslag bad, een bloemen tuin, auto racebaan, etc etc.

 
Hier is ook Korea's beste kunstmuseum, geheel prive eigendom van Byung-Chul Lee, de patriarch van de Samsung groep.Als erkende cultuurbarbaren reden wij uiteraard met een grote boog om het museum, meteen door naar het platvloerse amusement.

Everland is niet  alleen groot, maar ook mooi en goed onderhouden, een uitzondering in Korea waar men nog zo druk is met opbouw dat onderhoud van bestaande faciliteiten vergeten lijkt te worden.

Daan was erg in trek als fotomodel, alsof hij deel uitmaakte van de attracties. Vooral groepen Koreaanse schoolmeisjes wilde hem graag als exotisch detail opnemen in hun groepsfotoos.
Gelukkig leert hij aardig de andere kant op te kijken, alsof hij niks in de gaten heeft. Een eigenschap die uiterst nuttig is om vriendelijk doch beleefd van opdringerige autochtonen af te komen. Ja ja het leven als kind van gastarbeiders is niet altijd eenvoudig

Samsung heeft miljoenen gestoken in high-tech achtbanen, reuzeraden, sweefmolens en andere misselijkmakende apparaten, maar op deze warme zomerdag hebben wij het meest genoten van de "natte vloer".
Een plein waar verraderlijke fonteinen op onverwachte plaatsen en momenten beginnen te spuiten.

Na ook nog de beren, tijgers en leeuwen te hebben bezocht in het safaripark waren we af. Een bezoek aan het overdekte strand, Caribean Bay genaamd, hebben we uitgesteld.

---

Pusan

---

 
Een lang weekend in Juli, Vrijdag was "dag van de grondwet", een nationale feestdag en dus een goede reden om er drie dagen op uit te gaan.
Om de ergste drukte te ontlopen stonden we om vier uur op en zaten we om vijf uur in de auto voor de 450 kilometer naar Pusan. De reis zou ons zo'n 7 uur kosten.
In hoogtij dagen, vooral de jaarlijkse "Chusok" vakantie wanneer iedere rechtschapen Koreaan naar z'n geboortedorp rijd om z'n voorouders te aanbidden, kan het wel 20 uur kosten om met de auto van Seoul naar Pusan te komen. Trein- en vliegtuig kaarten zijn dan al een jaarlang uitverkocht.
Het Pusan Hyatt hotel was snel gevonden en om 1 uur zaten wij lekker te lunchen.




        
Daarna inchecken, onze Koreaanse-stijl kamer in en klaarmaken voor het strand dat meteen aan het hotel is gelegen.
Goed ingesmeerd met factor 20 zonne-olie, koelbox in een hand, zwembanden, scheppen etc in de andere hand en naar beneden. Een heerlijk Zandvoort gevoel maakte zich van ons meester.

 

Drie dagen lekker luieren, eten, drinken, slapen, zwemmen.
Pusan is het Rotterdan van Korea. een bedrijvige, grote havenstad met circa 4 millioen inwoners. Weinig of geen oude cultuur, maar veel nieuwe (en veel lelijke) fabrieken, loodsen etc.
Tijdens de Koreaanse oorlog (50-53) was Pusan het enige puntje van Zuid Korea dat niet door de communisten was bezet. De Zuid-Koreaanse troepen, of wat er van over was, en de troepen van United Nations hadden hier hun hoofdkwartier.
 
Wij waren vast van plan de stad te bezoeken voor het culturele deel van de reis, maar nadat we 45 minuten richting stad hadden vastgestaan in de file, keerden we om en terug naar het strand.

De terugreis naar Seoul op Zondag viel mee. Weinig verkeer dus we konden doorrijden. De politie hield ons slechts twee kaar aan wegens te hard rijden. Beidde keren werd ons om "money, money, dollar, dollar" gevraagd. Deze corrupte overheidsdienaren hebben geen enkele behoeft om echte bonnen te schrijven. Het is ze te doen om een handje-contantje aanvulling op hun schamele salaris. Je zag ze nadenken hoe ze ons duidelijk moesten maken (wij spreken in dit soort gevallen uiteraard geen enkel Koreaans) dat de gevolgen vreselijk zouden zijn als er niet snel smeergeld werd betaald.

Het magische antwoord was beide keren "Credit card OK ?".  De ene moest wel lachen, de andere werd woedend om ons gebrek aan medewerking. In beide gevallen konden we uiteindelijk zonder betaling onze tocht vervolgen.
Mijn Koreaanse collegae en vrienden komen er niet zo makelijk af, 10,000 Won (ongeveer Dfl 15,-) per passagier is de "standaard" betaling voor onschuldige overtredingen. Voor meer ernstige vergrijpen zoals rijden onder invloed kan het oplopen tot 1 millioen Won.

---

Haeundai beach

---

Haeundai strand is het grootste strand van Pusan. 2 Kilometer lang, 50 meter breed, biedt het in het hoogseizoen plaats aan meer dan 100,000 gasten. Iets wat wij op een zonovergoten Zondag zelf hebben kunnen vaststellen.
 

---

Ons email adres:

brouwer@att.co.kr

Nieuws uit Seoul 

---

Jaargang 4, Nummer 3, Juni 1998

---

Kamperen

---

Hans werkt om de week ook nog op de zaterdagochtend. Wanneer we een "lang"weekend vrij zijn gaan we er altijd op uit met onze Starex-auto.Tent, fietsen en proviand achterin en rijden maar.Op de snelwegen rijden we met onze bus over de busbaan, zo alle files voorbij. Het is wel niet helemaal legaal, pas met vijf passagiers of meer in een busje is het toegestaan maar het schiet wel lekker op.
Het zomerseizoen voor Koreanen is nog niet begonnen, ondanks de hoge temperaturen. Het betekent wel rustige campings en stranden. De zwembaden zijn helaas nog gesloten. Het "wild" kamperen is geweldig, we staan dan op de mooiste plekken, zoals hier dicht bij een bergbeekje, waar het heerlijk spelen is.
 
Hier staan we op een officiele camping. De picknick tafels kan je door heel Korea vinden, Koreanen zijn dol van eten en drinken, erg praktisch zijn ze ook. Wij zetten ze vlak bij ons spulletje neer en gebruiken het kookplaats.

Al heel snel komen de kinderen als eerste dichterbij ons, eens even kijken wat voor vreemd soort mensen hier nu is komen te staan. Snel daarna volgen ook de volwassenen. Helaas is ons Koreaans absoluut nog niet voldoende om een gesprek aan te knoppen. Maar een foto kan je altijd maken.
 
 
 

 
 Na een heerlijke ochtend bij de beek, moet alles toch weer ingepakt worden om weer eens verderop te gaan kijken. Daan is een goede hulp bij het verzamelen en schoonmaken van de haringen.
 

 
Even dom kijken voor de foto. Het valt ook niet mee om in deze warmte een tent leeg te halen. Hans waar was jij op dit moment ? Even lekker zitten ?
Nou ik dus ook !

---

Beachlife

---

 
Nog geen strandseizoen voor de Koreanen, maar wel voor ons.  
Hans doet er alles aan om niet te verbranden. Daan heeft het druk met het bakken van taartjes.
 
 En Eefke werkt aan een dijk van taartjes, maar wordt steeds weer ingehaald door de zee.
 

---

Yoido

---

Achter onze flat ligt het "bruggenpark", een aangelegd park tussen twee snelwegen door. Hier maken wij altijd onze Lenteavondwandeling, inmiddels zomeravondwandeling. Je kan natuurlijk ook gewoon een rondje om gaan om wat af te koelen, maar een zomeravondwandeling is toch veel spannender. Dit keer hadden we de koelbox gevuld en hielden we een fruitpicknick.




De muggen hielden er hun eigen picknick op na, daar hadden wij niet op gerekend.

. 
 

 
Hier achter op de foto zie je ons flatcomplex, Kwang Jang genaamd, bestaat uit twaalf flats, allemaal twaalf hoog en dicht bij elkaar gebouwd. Drie keer per week staat er een fruit cq groentenkraam op het complex waar het goed kopen is. Ook is er een speeltuintje voor algemeen gebruik maar dat wordt nogal breed genomen. Kinderen zie ik er zelden, tot onze duffe ellende, en lege bierflesjes of de scherven ervan des te meer.

 

Daan klimt tegen de muur omhoog. "Wat ben ik stoer he" roept hij luid. 

 
Op Yoido , het eiland waar we wonen midden in Seoul staat het hoogste gebouw van Seoul, het Yuk San building, oftewel een gebouw bestaande uit 63 verdiepingen, waarvan 3 ondergronds.  Er is een groots aquarium te vinden, voor een regenachtige dag het uitje voor Daan.

 

Heimat

---

Op anderhalf uur rijden van Seoul kwamen we Heimat tegen, Jawohl ! het bleek een hotel, en daar wij de voetbalwedstrijd Korea- Nederland niet wilden missen, besloten we hier te overnachten. Eerst was er geen kamer vrij, toen weer wel, Maar wij konden om vier uur snachts genieten van een mooie Hollandse overwinning. Hoe we morgen in de ontbijtzaal moesten verschijnen wisten we nog niet, maar dat loste zichzelf ook weer op, Gewoon geen ontbijt genuttigd.
 

Bij Heimat was een ski-steiger, vooral de speedboten hadden een grote aantrekkingskracht op Daan. Hans bond de ski's onder voor een rondje over de rivier, terwijl Daan huilde omdat hij mee wilde in de boot. Het volgende rondje was voor Daan.

   

    
Kijk die Hans eens even skien, Het was pas de tweede keer dat Hans op de ski's stond maar hij deed toch maar mooi een rondje. En ook over de hekgolf.
 

Met op de achtergrond het Heimat hotel.En de boot heet natuurlijk ook Heimat 1.
 

Het werd een barre tocht voor onze man, met hand voor ogen en grote angst voor de snelheid en lawaai. Nu weet Daan dus ook wat een speedboot  is.En dat een speedboot dus niet leuk is.
 
Even oefenen met de zelfontspanner, Heeft nog wat oefening nodig zo te zien.
 
 Een familie traditie, ik weet nog niet of het een leuke is, na de vakantie altijd weer een afsluiting op het enige terras van Yoido, bij Mac Donalds.
 
 

---

Daan 

---

Als inwoners van Seoul moesten we toch ook een keer naar Seoul's Grand Children Park. Een groot amusementspark volgebouwd met attracties zoals het hoort. En ja dan moet je je er ook maar aan overgeven en overal even in,

---

Ons email adres:

brouwer@att.co.kr



Nieuws uit Seoul 

---

Voorheen "Nieuws uit Tokio" Jaargang 4, Nummer 2, Mei, 1998

---

"Starex"

---

Vrijdag 1 Mei was ook in Korea dag van de arbeid en ons kantoor dus gesloten,  Dinsdag 5 Mei was "Kinder dag" en een nationale feestdag. Door ook maandag vrij te nemen hadden we maar liefst vijf aaneengesloten dagen vrij en we besloten te gaan kamperen. Al weken lang waren we van plan om een auto te kopen, maar nu moest het dan echt maar gebeuren. Na enige bezoeken aan tweede-hands auto-zaken een 1-jaar oude Hyundai Starex gekocht voor 10 millioen Won. Een stevige 3.500 cc diesel met stoere bumpers, imperiaal, automatische versnelling en airconditioning. Speciaal automatische versnelling was ons aangeraden omdat rijden in Seoul voornamelijk bestaat uit file rijden. Donderdag middag ging ik vroeg, dat wil zeggen 18 uur, naar huis. Snel gegeten, ingepakt en op pad. Eerst naar Namdaemun ("Grote Zuid Poort"), een wijk in Seoul waar een grote markt is, vierentwintig uur geopend, waar alles te koop is. Na vergelijkend warenonderzoek in drie naastgelegen winkels een slaapzak voor Daan, bergschoenen voor mij en een tent gekocht. Om 21 uur op pad. Eerst uit Seoul proberen te geraken. Niet eenvoudig in de avondspits. De snelwegen langs de Han rivier doen denken aan de Route Periferique (spelling ?) van Parijs. Dit wordt verder gecompliceerd door regelmatig ontbrekende bewegwijzering, meestal in het Koreaanse schrift dat we nog maar matig beheersen. Gelukkig hebben we indrukwekkende bumpers en een luide toeter op de Starex dus om 22 uur zaten we op de "snelweg" naar het Oosten. Vijf uur later, 3 uur 's ochtends kwamen we aan bij de Sorak-san berg en het Sorak-san natuur reservaat.. 

---

De route

---

4/31        Seoul  -->  Sorak-San (Kang-Won Do provincie)
5/1          Soraksan
5/2          Soraksan  -->  Kang-Nung  -->  Maeng-Bang Strand  -->  Puryong Vallei (Kyong-San-Buk Do provincie)
5/3          Puryong Vallei --> Andong  -->  Hahoe (Kyong-Sang-Buk Do provincie)
5/4          Hahoe  -->  Songni-San (Chung-Chong Buk Do provincie)
5/5          Songni-San  -->  Seoul

---

Sorak-San

---

Een officieel UNESCO natuurreservaat. Sorak-San is het meest indrukwekkende natuurpark van Korea. Een geologisch jong gebergte met woeste bergen, diepe wouden en veel tempels en hermitages (kluizenaars hutten waar monnikken zich terugtrekken in afzondering op zoek naar de uiterste verlichting). Wij verbleven in het Kensington Hotel dicht bij de ingang van het reservaat. 's Ochtends vroeg op pad. Ondanks onze nachtelijk tocht bleken we niet de enigen. Bussen vol schooljeugd waren ons voor geweest. De kabelbaan omhoog, een klein blikje waar niet meer dan 20 mensen inkunnen en die tergend langzaam 1,100 meter aflegd, was de komende 12 ritten geboekt, dus we moesten anderhalf uur wachten. Naar de naastgelegen rivier geklommen en daar ons vermaakt met stenen gooien. Toen konden ook wij naar boven. Van het eindstation een flinke wandeling naar de sub-top van een van de hoge bergen. Prachtig uitzicht over het park met bewolkte dalen waarboven de bergtoppen uitstaken.
Vlak onder de top een grote verzameling "steen-torens". Ook in Japan hadden we deze vaker gezien, maar in Korea kwamen we ze overal tegen. Elke wandelaar voegt een steen toe zodat er langs elk wandelpad stapels stenen liggen. (zie foto) Ze schijnen ook een religieuze betekenis te hebben. Onze research over dit onderwerp is nog niet voor publicatie gereed maar u hoort nog van ons.
 
Vermoeid gingen we terug naar het kabelbaan station, waar we genoten van een "Paejon", een hartige pannenkoek met groenten. Terug naar beneden en wandelend naar de Shin-Hung Sa tempel. Gesticht in het jaar 653 is dit, naar men in Korea beweert, de oudst bestaande Zen tempel in de wereld. Dat wil niet zeggen dat de oorspronkelijke gebouwen nog staan. Korea is meerdere malen zorgvuldig verwoest. Korea werd bezet door de Mongolen, meerdere keren door de Japanners en Chinezen. De laatste keer was door de Japanners van 1910 tot het einde van de tweede wereld oorlog. Vrijwel alles wat hierna nog overeind stond hebben de Koreanen zelf met de grond gelijk gemaakt in de Koreaanse oorlog van '50 - '53, het Communistische Noorden tegen het Zuiden. De houten tempels zijn dus vele malen verwoest, maar de monnikken hebben ze altijd weer naar het origineel herbouwd. De meeste tempel gebouwen van Shin-Hing Sa zijn zo'n 300 jaar oud, maar voorwerpen van minder vergankelijk materiaal zoals de grote tempelbel zijn uit de Zevende eeuw. Daan had vooral interesse in een monnik die achter de tempel met koperpoets de kandelaars aan poetsen was. Al vroeg, voor zessen, terug in het hotel voor het avondeten en met de kippen op stok.

---

Pur-Yong vallei (Kyong-San-Buk Do)

---

            


Het plan was om na de bergen (Sorak-San) het strand (Kang-Nung) te bezoeken. Echter het weer was 's ochtends grauw dus reden we door om naar Hahoe, later meer, te gaan. Het weer klaarde echter op en bij het twaalf kilometer lange Maeng-Bang Strand reden we zonder problemen tot pal op het strand. Geheel uitgestorven, met uitzondering van een auto met een vrijend paartje, we hadden het strand voor ons zelf. Nog te koud om te baden, maar een zandkasteel van bescheiden omvang was in een uur gebouwd. Daarna wederom de weg op. De weg naar Hahoe leidde ons door de Puryong vallei waar we ineens twee tenten beneden aan de rivier ontwaarden. De Starex gekeerd en teruggereden ontdekten we een goed verscholen kampeerstrook vlak langs de rivier. De tent voor het eerste opgezet, viel dat even mee, binnen 5 minuten stond er een redelijk uitziend geval dat voldoende overeenkomst vertoonde met de in de tentzak ingenaaide instructie tekening om ons een voldaan gevoel te geven. We lieten de tent alleen en reden door naar de in het midden van de Puryong vallei gelegen Pur-Yong Sa tempel. Hier werd de 2542-ste verjaardag  van Boeda nog uitgebreid gevierd. In de grote vijver spiegelden honderden lampionnen. Het was inmiddels donker geworden, de spaarzame toeristen waren vertrokken naar de enige uren verder gelegen hotels, dus wij konden ongestoord de monnikken en de enkele valleibewoners gadeslaan in hun voorbereidingen voor het grote feest dat blijkbaar de volgende dag gehouden zou worden. Alle beelden werden gepoetst en overal verse bloemen ingestoken. Na enige tijd te hebben rondgedwaald over het uitgebreide tempelcomplex gingen we terug naar de tent. Onze Koreaanse buren overstemden het gekabbel van de rivier tot laat in de avond met gezang rond het kampvuur. Als we hun uitnodiging om te assisteren met het consumeren van de ruime voorraad Soju (=Koreaanse rijstwijn, ca 20%) hadden aangenomen hadden we vast sneller en vaster geslapen...
Ze kunnen er goed tegen, toen wij wakker werden de volgende ochtend stonden onze Koreaanse buren al uitgebreid in de rivier te badderen. Na wat spetteren in de rivier en ontbijt vertrokken we naar Hahoe.

---

Hahoe  (Kyong-San-Buk Do) 

---

            











In het dorpje Hahoe heeft de tijd 600 jaar stil gestaan. Omsloten door een U-vormige bocht in de Nakdong rivier liggen tussen de akkers een tiental boerderijen met kleie muren en strooien daken. In het midden van het dorp staan twee stenen huizen voor de adel. Hahoe is geen museum, maar de bewoners krijgen subsidie om hun woningen in de oorspronkelijke staat te houden. Afgesloten voor autoverkeer en bewoond door dezelfde families die hier al honderden jaren wonen, heeft Hahoe veel van zijn karakter behouden. Ontdekt door de toeristen zijn de onvermijdelijke prullaria- en etenswaren winkels ruimschoots aanwezig. Vergelijkbaar met Marken wellicht.
We vroegen de veldwachter of we konden kamperen. Hij wees ons een prachtig park aan de rand van het dorp. Onder de pijnbomen, aan de oever van de rivier waarlangs een mooi zandstrand lag. Nog een uurtje rond het dorp gedwaald, een uitgebreide Koreaanse maaltijd met veel dingen die we niet kenden en/of niet lustten gegeten en wederom met de kippen op stok. Vanuit de tent konden we hoog in de bergen aan de overkant van de rivier een tempel ontwaren. Ook daar lampionnen. We sliepen in met op de achtergrond het geluid van de rivier en gedempt gebed/gezang en zacht getrommel uit de tempel. Wat is kamperen dan lekker.
Toch wel stijf van het slapen op dunne matjes besloten we de volgende ochtend dat het tijd was voor wat lichaamsbeweging. De mountainbikes uit de Starex gehaald en door de akkers om het dorp gefietst. Nog een uur de berg op gefietst om de tempel te zoeken die we de vorige avond hadden gezien en gehoord, maar zonder succes. Wel een werkplaats gevonden waar kopieen worden gemaakt van de  traditionele Chang-Sung ("Geest-palen"), die bij de ingang van dorpen stonden om kwade geesten te weren. Het zijn houten palen waarin enge koppen zijn uitgehakt. Een gebroken voorrem maakte de reis terug wat moeizaam, maar ongeschonden bereikten we Hahoe weer. Na de lunch te hebben gebruikt had ik een plotselinge aanval van vakantie vermoeidheid. Ik sliep voor de tent terwijl Eefke en Daan op het strand speelden. Aan het einde van de dag braken we op en vertrokken richting Songni-san.

---

Songni-San (Chung-Chong-buk Do)

---

 


Vanuit Hahoe was Songni-San Nationaal park ongeveer drie uur rijden door de Kyong-San-Buk Do provincie. Een gebied vol bergen, met kleine dorpjes en akkers in de tussengelegen dalen. Idylisch  voor de reiziger maar het harde leven is de bevolking aan te zien. Op de foto's zie je: een dal met de daaringelegen akkers; zomaar een foto uit de auto van een straatje in een dorp waar we door kwamen; een akker die wordt geploegd door een boer met os; een helling met grafheuvels en grafstenen. Deze grafheuvel(tje)s vind je op vrijwel elke berg in Korea. Elke Koreaanse familie heeft zijn eigen berg waar de stoffelijke resten van de overledenen worden begraven. Deze berg is dicht bij de stad of het dorp waar de familie oorspronkelijk vandaan komt. Twee keer per jaar, op boedistische feestdagen, komt de famile bijeen om de voorouders te eren. De mannen trekken de berg op om het graf te onderhouden terwijl de vrouwen koken. 's Avonds eet en drinkt men en viert men op gepaste wijze feest, dat wil zeggen drinken, kaarten en gokken.
Ook hier is nog wat aanvullend onderzoek nodig : Wat doen families die uit Noord-Korea komen ? Wat als de berg vol is of er een snelweg overheen moet ? Worden de doden eerst gecremeerd ?

In het begin van de avond kwamen we aan in Songni-Dong, een toeristisch dorp aan het begin van het Songni-San natuur reservaat. We konden het kampeerterrein niet vinden en het werd al donker maar gelukkig had het Songni-San hotel nog ruim plaats. De fietsen eruit en nog op weg naar de Popju-Sa tempel. Wellicht waren we onderhand wat tempel-moe, want binnen een uur hadden we het gezien. Eens leefden er meer dan 3.000 monnikken in deze tempel. een grote rijstpot met een diameter van 3 meter gegoten in het jaar 720 herinnert aan deze tijden.
Toen we om 20:30 uur terug waren in het hotel waren de restaurants reeds gesloten dus restte ons niets anders dan een sandwich in de coffee shop.

De volgende ochtend vroeg weg op de fiets. Een barre tocht over een heuvel, beloont met een prachtige vallei met beek die we zo'n 3 kilometer konden volgen langs een goed begaanbaar pad. Het pad liep tussen de rijstvelden, waar druk werd geploegd en gezaaid en waar kinderen kikkervisjes vingen. Iets waar Daan ook bijzonder veel plezier in had. het pad eindigde bij de voet van een berg waar een stijl pad verder omhoog ging. De beek trok ons meer. Met de voeten in het koele water genoten wij de lunch die we hadden meegebracht. In de uren daarna hebben we een indrukwekkend staaltje van Hollandse Waterbouw achtergelaten waardoor de loop van de beek permanent is gewijzigd. Via een andere weg terug, met de fietsen op de rug over een stuwdam kwamen wij rond het middaguur terug bij het hotel. Om 13 uur vetrokken we. Na een uur door de bergen kwamen we op een brede acht-baans snelweg die ons binnen 2 uur in Seoul bracht.

Nieuws uit Seoul 

---

Voorheen "Nieuws uit Tokio" Jaargang 4, Nummer 1, April 1998

---

Yoido

---

We zijn verhuisd naar Zuid-Korea en wonen nu in Seoul.

Seoul is een grote stad, de vijfde in de wereld volgens sommigen, met meer dan tien millioen inwoners in de stad zelf en nog vele miljoenen in de randsteden.
Seoul zou een prachtige stad kunnen zijn, gelijk aan Parijs of Wenen. De brede "Han" rivier stroomt door het midden van Seoul en beide oevers zijn verbonden door tientallen bruggen.

De stad is heuvelachtig, met begroeide hellingen zichtbaar vanuit elk punt in de stad. Op de achtergrond liggen rotsachtige bergen.

Helaas is stedelijke schoonheid geen hoge prioriteit voor Seoul.

Seoul is in de Koreaanse oorlog vier keer bezet geweest door de communisten en vier keer wederom bevrijd door de Verenigde Naties en was in 1953 geheel met de grond gelijk gemaakt. De daaropvolgende tien jaar was Zuid Korea een arm en onderontwikkeld land.

In 1963 bracht een militaire machsgreep Generaal Park aan de macht, de architect van de economische groei. Sindsdien is het huidige Seoul uit de grond gestampt.

De Han rivier is aan beide oevers volgebouwd met betonnen snelwegen die op grote pijlers in de rivier staan. Bovenop veel heuvels staan antenne torens voor burgelijke en militaire toepassingen en midden in de stad is een grote Amerikaanse legerbasis. In de zomermaanden is Seoul gevangen in een wolk smog die de bergen aan het zicht ontrekt.

De snelheid waarmee Seoul is gebouwd kost nog steeds zijn tol. De meeste constructies zijn met goedkoop beton en een minimum aan kosten neergezet. Oude bruggen en gebouwen storten met regelmaat in. De ergste instortingen waren enige jaren gelden toen in korte tijd achter elkaar een brug vol verkeer en een warenhuis vol klanten instortten met honderden slachtoffers.

De Koreanen beschouwen dit als de prijs die betaald moet worden voor de economische ontwikkeling.  

---

DMZ

---

Seoul is slechts 50 kilometer van Noord-Korea, slechts een paar minuten per straaljager, een onrustige gedachte. Als je op Kimpo, het vliegveld van Seoul aankomt zie je het afweergeschut klaarstaan.

Noord- en Zuid zijn nog steeds in oorlog en er zijn regelmatig schermutselingen in het grensgebied.

Tussen Noord- en Zuid Korea ligt de DMZ, de neutrale zone, een strook land van 3 kilometer breed en 250 kilometer lang. Aan de Zuid-zijde van de DMZ is een lange muur, een tank-barriere. Aan de Noord zijde een drietal electrische hekken met 3000 Volt om Noord Koreanen te beletten naar het Zuiden te vluchten.

In de DMZ zelf is per vierkante kilometer meer oorlogsmaterieel verzameld dan enige ander plek op aarde. De hele DMZ ligt vol met bunkers, tanks, artillerie, mijnenvelden en naar men zegt chemische en biologische wapens. Vanwege het bestaan van de DMZ wilden de Verenigde Staten vorig jaar niet instemmen met een totaal verbod op mijnen.

Ons appartment ligt in de wijk "Yoido", ooit een eilandje in de Han-rivier waarop een militair vliegveld gevestigd was. Yoido is het hart van de financiele wereld van Korea. Alle banken, verzekeringen en effectenhuizen hebben hier hun hoofdkantoor. Ook de effectenbeurs en het nationale congres gebouw zijn hier.

Als woonwijk stelt Yoido niet veel voor. Drie kleine supermarkten en verder geen vertier. Er wordt nu wel een groot park aangelegd dat de komende lente word geopend. Voordeel is dat het geheel vlak is, met brede stoepen, zodat we ons op de fiets kunnen verplaatsen. De meeste wijken in Seoul zijn op heuvels, met nauwelijks stoepen, zodat fietsen onmogelijk is. (Net als in Tokio, fiets je in Seoul op de stoep, niet op de weg).

De reden om in Yoido te gaan wonen is dat mijn kantoor ook in Yoido is, slecht vijf minuten lopen van ons appartement. Wat een luxe om weer 's avonds thuis te kunnen eten ! Als ik het druk heb kan ik na het eten en Daan in bed brengen gewoon weer naar kantoor.

Het appartement is kleiner en ouder dan ons huis in Tokio, wel een achteruitgang in wooncomfort, maar het budget in Korea was flink wat lager dan in Japan dus niks aan te doen. 

---

Nederland

---

Doodmoe kwam ik in november in Nederland aan. Vier verhuismannen hadden in anderhalve dag het hele huis in Tokio ingepakt en ik het hele huis schoongemaakt zodat we het netjes konden achterlaten. .

 
Tevens moest er worden nagedacht wat waarin moest worden gepakt en of Hans dat nu al mee naar Korea moest of een reis later. En er moest afscheid worden genomen van al onze vrienden in Tokyo.

In Nederland hebben we dus lekker genoten van het tijdelijk even niets hoeven. Gewoon fietstochtjes maken naar het station, naar het zwembad of het eendjes voeren in het park.

Inmiddels had Hans een flat gevonden in Seoul en verheugden we ons allen weer op een samenzijn in Seoul. Gezellig met kerst weer samen op een eigen stek.  

---

Startproblemen ?

---

Bij aankomst in Seoul was het koud en viel er 's avonds een pak sneeuw ; Wat een mooi welkom. De eerste twee weken verbleven we in het Holiday Inn, De Koreaanse versie wel te verstaan. Hans was al vaker in dit hotel geweest en had voor ons twee Ondol kamers besproken. Ondol wil zeggen vloerverwarming en houdt automatisch Koreaanse stijl in dus slapen op de grond op een futon en dus overdag wat ruimte ( om te spelen ). Deze Ondol kamer was helaas al bezet, ondanks de eerdere toezeggingen, maar na vier dagen konden we er in. De verlichting werkte nog niet maar verder was het heel prettig. Maar dat was niet van lange duur. Na twee dagen moesten we weer verhuizen, na twee dagen onderhandelen met steeds een hoger geplaatste manager van het hotel en alle andere hotelkamers bekeken te hebben restte ons niets anders dan naar de meest luxieuze suite te verhuizen. Daar volgde eerst nog wel een kleine verbouwing , bankstel moest er maar uit, ( speelruimte), en er moest een kinderledikantje in. Voor het lakengoed moest ik elke dag weer de gang op om het van de linnenkar te pakken want de schoonmaakster vonden alleen een deken zeker wel voldoende ! De televisie deed het niet maar na vier handige knullen en drie uur later was ook dat euvel weer verholpen. Bij het bestellen van een flesje wijn waren we al zo gewend aan de manier van doen dat we alleen nog maar konden lachen.Via roomservice een wijntje bestellen; Flesje wijn graag. Heeft u een ogenblikje. We hebben wijn. Wat heeft u voor wijn ? Heeft u een ogenblikje ? Wel, rood en wit. Heeft u droge witte wijn ? Een ogenblik graag. Ja er is droge wijn. Weer vijf minuten later werden we teruggebeld: Het is misschien niet zo droog, maar beetje zoet.Enz. Proost.

Ik denk dat ons vertrek na twee weken heel Holiday Inn in een hoerastemming bracht. En wij, wij verhuisden naar onze nieuwe woonplek voor de komende maanden. 

---

Kwang Jang

---

Kwang Jang is de naam van een 12 tal flatgebouwen, Wij wonen in flat 8 en dan op de bovenste verdieping dwz. 12 hoog.

Het is licht, de zon schijnt gelukkig vaak. Wel is het nodig om de ramen vaak te lappen anders zie je nog niets. Het uitzicht is aan beide kanten nieterg ( of helemaal niet ) fraai, op de buurflats.

De eerste indruk was Hoe moeten we hier wonen ? Wat was het vies OVERAL. Ik ben drie dagen niet aanspreekbaar geweest, zag er werkelijk geen gat in. Maar een Koreaanse werkster was gelukkig zo gevonden en heeft een hele week de meest vreselijke plekken schoongemaakt. De verhuiswagen kon komen. Ik was weer aanspreekbaar. Vier man sterk brachten al onze bezittingen (150 dozen) met een wankel liftje buitenom omhoog naar de twaalfde verdieping. "Niet kijken Eefke dat is het beste" raadde Hans mij aan. Tegelijkertijd was er een man bezig met het vervangen van een waterkraan, kwam iemand het buitenslot repareren , werd het gastoestel aangesloten en werd er naast alle 110 volt stopcontacten ook 220 volt stopcontacten gemaakt. Wat een dag !

Na nog eens een week schuiven, uitpakken en opruimen begint onze flat weer op ons thuis te lijken. Een gecombineerde wasmachine/droger, was snel gekocht. Te snel misschien, want direct na het installeren kreeg niemand de machine aan de praat. Gelukkig had ik nog niets betaald. Na weer heel wat telefoontjes over en weer staat de machine hier nog steeds. Na drie maanden kwamen we weer in de winkel en spraken we de verkoper, vlak daarna kwam hij hem hoogstpersoonlijk ophalen.

Elke dag heb ik ook tapijtverkopers over de vloer, varierend van 15 minuten tot 3,5 uur. Het valt niet mee om iets niet Koreaans (= drukke designs) te vinden voor op de vloer.

Het kiezen van een behang was ons door de makelaar een stuk eenvoudiger gemaakt. Er was slechts een boek met welgeteld 2 aardige behangetjes, de rest was in een heftig bloemmotief en viel af. De hele flat tot en met het plafond is nu in een behangetje waarvan we in Nederland de kriebels van zouden krijgen maar we leren onze grenzen aardig verleggen.

Zoals gezegd heeft de flat 12 verdiepingen, de lift stopt echter maar op vijf verdiepingen, ra ra hoe kan dat ? Ten eerste kun je tot en met verdieping 3 best lopen, dus daar stopt de lift niet. Daarna stopt de lift steeds tussen twee verdiepingen in, en moet je met een trap van 12 treden omhoog of omlaag naar je eigen verdieping lopen.
 
Onze naaste buren kwamen ons al snel uitnodigen voor een kopje thee. Een echtpaar van rond de vijftig, met twee volwassen dochters, opa en oma van vaders kant, die allemaal bij elkaar inwonen.

Ze spreken goed Engels en zijn internationaal georienteerd. Hij is eigenaar van een electronica bedrijf met fabrieken in China, zij werkt bij Lucky Goldstar (LG) en beide dochters hebben in het buitenland gewoond. We werden op de hoogte gebracht van vuilnisdagen (3 keer per week), dichtbijzijnde winkels etc.

Het kantoor van Hans is op 5 minuten lopen van onze flat. Als het even kan is Hans nu dan ook thuis om te eten. Erg gezellig en zo lijkt ons leven ineens heel erg gewoon geworden.

Het doen van de dagelijkse boodschappen valt nog niet mee. De supermarkten die we tot nu toe gevonden hebben zijn allemaal in ieder geval een trap op of af, of allebei. Niet erg handig voor mensen die het heel erg in de rug hebben( na de verhuis stress), of ook nog eens een peuter meehebben en thuis een lege koelkast. Maar ook daar vonden we snel een oplossing voor in de vorm van een thuis breng service. Verder is er weer volop fruit en groente te koop, maar naar yoghurt, kaas en havermout zoeken we nog steeds. 

---

Koreaans eten

---

Omschakelen naar de Koreaanse keuken valt niet mee.

Onze smaakpapillen waren in de watten geleged door de Japanse keuken, waar men zo weinig mogelijk toevoegt aan de oorspronkelijk ingredienten en waar veel rauw wordt gegeten.

Een Koreaanse kok gebruikt veel specerijen, knoflook en rode peper zijn nadrukkelijk aanwezig. Het meeste voedsel word gebakken en gebraden in ruim vet.

Knoflook speelt een belangrijke rol in de Koreaanse geschiedenis. In het jaar 2333 voor Christus voelde een god en een beer zich tot elkaar aangetrokken. De god gaf de beer 20 knoflook knollen en na 100 dagen was de beer veranderd in een vrouw. Ze trouwden en kregen een zoon, Tan'gun, die Korea stichtte. Nog steeds wordt aan knoflook geneeskrachtig kwaliteit toegeschreven. Het wordt genuttigd van ontbijt tot diner en alles daartussen.

Ik sta elke ochtend in de lift tussen twintig Koreanen die net hebben ontbeten, ik kan al bijna tot de vijfentwintigste verdieping m'n adem inhouden.

Na enige maanden weten we wat we wel en niet lekker vinden en kunnen we de Koreaanse menu's redelijk lezen. Ook weten we nu hoe we de "hond" restaurants kunnen herkennen. We hebben nog niet de moed gevonden om het te proberen, de gevilde honden die we op de markten zien ontnemen ons de eetlust.

Het meest bekende Koreaanse gerecht is wellicht "Bulgogi", hetgeen "vuur-vlees" betekent. Een barbecue in het midden van de tafel, waarop je zelf gemarineerd rundvlees braadt.

Een bijgerecht dat altijd wordt geserveerd is "Kimchi", groenten in het zuur, met veel rode peper. Traditioneel werd kimchi gemaakt voor het begin van de winter met de laatste herfst groenten, en in grote aardewerken potten begraven onder de grond. De kimchi fermenteert en kan daarna maanden lang genuttigd worden. Door vrieskisten en klimaat-kassen is de conserverende functie van kimchi wellicht overbodig geworden maar dit betekent niet dat er minder kimchi wordt gemaakt of genuttigd. De aarden potten worden niet langer onder de grond begraven, maar staan op elk balkon, dak, binnenplaats en brandtrap.

"Kimbap" is de Koreaanse versie van sushi. "Kim" betekent zeewier en "bap" betekent rijst, dus rollen zeewier gevuld met rijst, en dan in plakjes van ca. 1cm gesneden. Zondag is onze kimbap-dag, we gebruiken de lunch in het kimbap restaurant dicht bij onze flat. 

---

En hoe gaat het met Danemans ?

---

In Seoul wil iedereen Daan wel even aanraken, vooral als dat blonde koppie zonder muts te zien is. Ook stoppen de mensen hem hier graag kaugomballen en chocolaatjes toe. Daan heeft van de verschillende talen om hem heen helemaal geen last. Hij begrijpt al dat men altijd wil weten hoe oud hij is, Daan steekt dan twee inmiddels drie vingers in de lucht en praat er Nederlands bij. Dat ze hem met Baby aanspreken blijft wel erg lastig voor hem.
 

De derde verjaardag van Daan hebben we uitgebreid gevierd, slingers, ballonnen, feestmuts, verjaarskaarten, email, taart en natuurlijk ook cadeaus. Het mooiste cadeau was oma Gerry , zij kwam tien dagen logeren.

Twee keer per week gaat Daan nu een ochtend naar een Koreaans speelgroepje.

Heel dapper doet Daan met alles mee. Ook het eten begint te wennen. De afsluiting van de morgen doen ze in de kring. Liedje zingen, dspelletjes doen e.d. Ik wachtte Daan in het gangetje op, terwijl hij zo bezig was draaide hij zich even om en zei : Ik weet ook niet wat ze allemaal zeggen hoor", en ging weer verder met klappen. Thuis hadden we het over een nieuwe fiets voor Daan. Kan je eigenlijk wel fietsen Daan vroegen we, Oh ik vraag wel op school hoe je dat moet doen, antwoordde Daan.

---

Ons email adres:

---

 

brouwer@att.co.kr